Peki ya sonra diye sormuş birisi. Cevap vermek istemiş ama verilecek bir cevap bulamamış. Çünkü sonrası yokmuş olamamış olmayacakmış. Cevap beklemeye devam etmişler ve beklerken zaman bitmiş. Dağıldıklarında herkes düşünceye dalmış ve bilinmeyen sonu düşünmüşler. Belki demişler, belki bir gün.. Sonra uykuya dalmak istemişler ama uykuları kaçmış. Uzun uzun düşünmüşler. Ve sabaha ulaşmışlar. Herkes sessiz sessiz birbirine bakmış ve konuşmadan bir karara varmışlar. Madem bu sonun cevabı yok, bu sonu biz yazalım. Herkes bir son yazmış düşüncesine göre ve her yazılan son aslında aynıymış. Mutlak bir son varmış, ya da yokmuş. Son son değilmiş belki ama sonsuz da değilmiş. Belli bir zamandan sonrası yokmuş ama aslında o zamanda belli değilmiş. Sonra zamanı düşünmüşler, ve buna da bir son düşünelim demişler. Düşündükçe düşünmüşler ve sonun tamda şuan olduğuna karar vermişler. Zamanın da sonuna karar vermişler ama bu seferde zaman durmuş. Bir saniye bile ilerle-yememişler. Anlamışlar ki zaman her şeyin ilacı değilmiş. Aslında hiç bir son da son değilmiş. Senin son dediğin şeyde, seninle birlikte o zamanda akıp gidecekmiş. Zamansız gelen her sonun ve her şeyin yaşadığın zamandaki etkileri hiç bir zaman bitmezmiş. Anlamışlar ki son diye bir şey yok. Bitti deyince, bitmesini isteyince bitmezmiş hiç bir şey. Ve zaman ilaç olmazmış hiç bir şeye, üstünü örtermiş sadece. Ve sonunda anlamışlar ki, cevap veremediğin her şey sonsuzmuş. Ve zaman bütün güzellikleri ve acıları bir bir hayatına işleyen bir cetvelden öte bir şey değilmiş. Uzaklarda bir yerlerde bile olsa çektiğin acıyı hüznü hissedip zamanında yaşayan insanlar varmış. Bilmesen de görmesen de duymasan da bu varmış. Sonsuzluğu bilmeyenlerin çizdiği sonlara inananlar bilemezmiş bunu. Çünkü son, son değil sonsuzmuş...
SON...
