20 Mart 2017 Pazartesi

Son(suz)




Peki ya sonra diye sormuş birisi. Cevap vermek istemiş ama verilecek bir cevap bulamamış. Çünkü sonrası yokmuş olamamış olmayacakmış. Cevap beklemeye devam etmişler ve beklerken zaman bitmiş. Dağıldıklarında herkes düşünceye dalmış ve bilinmeyen sonu düşünmüşler. Belki demişler, belki bir gün.. Sonra uykuya dalmak istemişler ama uykuları kaçmış. Uzun uzun düşünmüşler. Ve sabaha ulaşmışlar. Herkes sessiz sessiz birbirine bakmış ve konuşmadan bir karara varmışlar. Madem bu sonun cevabı yok, bu sonu biz yazalım. Herkes bir son yazmış düşüncesine göre ve her yazılan son aslında aynıymış. Mutlak bir son varmış, ya da yokmuş. Son son değilmiş belki ama sonsuz da değilmiş. Belli bir zamandan sonrası yokmuş ama aslında o zamanda belli değilmiş. Sonra zamanı düşünmüşler, ve buna da bir son düşünelim demişler. Düşündükçe düşünmüşler ve sonun tamda şuan olduğuna karar vermişler. Zamanın da sonuna karar vermişler ama bu seferde zaman durmuş. Bir saniye bile ilerle-yememişler. Anlamışlar ki zaman her şeyin ilacı değilmiş. Aslında hiç bir son da son değilmiş. Senin son dediğin şeyde, seninle birlikte o zamanda akıp gidecekmiş. Zamansız gelen her sonun ve her şeyin yaşadığın zamandaki etkileri hiç bir zaman bitmezmiş. Anlamışlar ki son diye bir şey yok. Bitti deyince, bitmesini isteyince bitmezmiş hiç bir şey. Ve zaman ilaç olmazmış hiç bir şeye, üstünü örtermiş sadece. Ve sonunda anlamışlar ki, cevap veremediğin her şey sonsuzmuş. Ve zaman bütün güzellikleri ve acıları bir bir hayatına işleyen bir cetvelden öte bir şey değilmiş. Uzaklarda bir yerlerde bile olsa çektiğin acıyı hüznü hissedip zamanında yaşayan insanlar varmış. Bilmesen de görmesen de duymasan da bu varmış. Sonsuzluğu bilmeyenlerin çizdiği sonlara inananlar bilemezmiş bunu. Çünkü son, son değil sonsuzmuş...

SON...


10 Mart 2017 Cuma

Derin Sessizlik



Bazen kalabalıksındır, bazen yalnız. Bazen yüksek sesler gelir etrafından, bazen sadece sessizlik. Bazen sürekli konuşurken, bazen sadece susarsın.

Sessizlik! Bakma sen sessizlik dediğime, sessizlik çığlıkların en büyüğüdür, sağır eder kulakları. O sessizlik olduğunda başka sesleri duymazsın, fark etmezsin ne oluyor ne bitiyor etrafında. Belki de bir kuyudur sessizlik. Sen düşmüşsündür o kuyuya, dışarda kimse olmadığını bile bile bağırır yardım istersin bir umutla ama aldığın cevap sadece kendi sesinin yankısıdır. Sonra bir yerde yorulur susarsın. Sonra kuyudaki fare ve böceklerin bir şeyleri kemirme sesleri gelir kulağına. Onların o incecik sesleri çığlık gibi gelir kulağına. Tıpkı içini kemiren şeylerin içinde, derinde attığı çığlıklar gibi… Susturamazsın sen onları, onlar ne zaman kemirmekten yorulur o zaman susarlar. Müdahale edemez sadece beklersin, sadece sabır dilersin.

Ağır bir yüktür sessizlik. Kaldırmak gerçekten zordur. Bazen bir kıta, bazen bir cümle, bazen bir kelime, bazense sadece bir hecedir sessizlik. Ama içine düştüğünde bir hece, bitmeyen sayfalara yazılmış bir roman olur, kendini sana çığlıklarla okur. Bunu bile bile söyleyemezsin işte, bir hece bile. Sadece dinlersin…  

Belki yine çok şey söylemek, yazmak istiyorum ama sanırım şuan sessizliği dinleme zamanı.

Öyle işte…