31 Aralık 2016 Cumartesi

Bir Dost Mutlu Yıllar Diler..



Hoş geldin 2017! Herkese mutlu, güzel, sağlıklı ve huzurlu bir yıl diliyorum.

“2016 herkes için olduğu gibi benim içinde kötü geçti. Zor bir yıldı. Elbette ki güldük eğlendik ama bir faydasını görmedim. Aşk yoktu, para yoktu, o yoktu bu yoktu; şöyle oldu, böyle oldu... Çok kötüydü be abi çok!”

Şu yukarıda yazdığım paragraf ile aynı doğrultuda o kadar çok paylaşım gördüm ki canım çekti. Bende giydirmek istedim 2016 ya. Şöyle bir baktım da, ne kadar iğrenç bir yılmış öyle ya, nasıl yaşadık biz bu 365 günü? Hepimizi tebrik ediyorum; gerçekten!

Her yeni yıl girerken güzel güzel dilekler diliyoruz, hediyeler alıyoruz, eğleniyoruz falan filan işte biliyorsunuz. Peki, neden her yıla girerken bir önceki yılın canına okuyoruz. Ona da böyle güzellikler dileyerek girmedik mi? Ya sanıyoruz ki bir insanın 365 günü de iyi geçecek. Hayır abi geçmeyecek! 2017de de üzüleceksin, ağlayacaksın, kaybedeceksin, hayal kırıklıkları yaşayacaksın; çocuklar yine ölecek ve yine kimsenin umurunda olmayacak. Yine dünyanın her yerinden güzel güzel mesajlar gelecek ama yine hiçbir şey yapılmayacak.

2017’nin 2016’dan çok bir farkı olmayacak yani çok bir şey beklemeyin. Hatta 2017’den korkun ya! Bir günlüğüne dünya günlük gülistanlık olsun, sonrası “ne olursa olsun” mu bu, ne bu, nasıl bir Polyannacılık bu ben anlamıyorum ya. Kimseyi umutsuzluğa düşürmek niyetinde değilim, ama bu denli gerçekliği saptırma sahası içinde olunması da çok saçma. Geçen her saniye gibi geçecek o saniye ve sonra bir anda dünya farklı bir dünyaya dönüşecek, öyle mi? Böyle bir şey yok abi!  Mesela şuan yeni yıla giren insanla benim aramda ne fark var? Ben bir sene gerideyim esprisi mi yapıyım yani.  Bu mudur abi ya? Vallahi çok saçma.

Neyse tamam tamam sustum J.

1 sene sonra bugün küfürler edeceğiniz yıl için şuan güzellikler dilemeyin ki pişman olmayın benim derdim bu yoksa biliyorsunuz yani ben öyle bir insan mıyım? J J. İyisiyle, kötüsüyle hayırlı bir yıl olsun sonrası olur gider be abi ;).

Dost Acı Söyler; Mutlu Yıllar Diler J

Saitcan

19 Aralık 2016 Pazartesi

BİR MASAL YAZMAK İSTERDİM

BİR MASAL YAZMAK İSTERDİM





Bir masal yazmak isterdim. İçinde kahramanlarım olsun, hayal ötesi güzellikler olsun ve bir gün gerçek olsun... 

Biz masallarla büyüdük. Sanki varlarmışcasına inandığımız kahramanlarımız oldu. Okurken, dinlerken hep o masum ve kahraman insanın yerinde olduk. Kötülükler vardı masalda ama hep biz kazanıyorduk. Hep güzel biterdi sonları. İnanırdık biz onlara; hayal ötesi güzelliklere ve gerçek olacaklarına. 

Okurken hep derdim, bir gün bende bir masal yazacağım ve kahramanı ben olacağım. İçinde ailem ve bütün sevdiklerim olacaktı. Etrafım hep iyi insanlarla dolu olacaktı. Kötüler hep kaybedecekti. Hayal ötesi güzellikler olacaktı içinde ve herkes bir masaldı gerçek oldu diyecekti. İstanbul'un yeşil gökyüzünde uçaklarım uçacaktı...

25ime günler kaldı ve ben bugün anladım. Masallar gerçek olmazmış. İyiler daima kazanmazmış. Hatta çoğu kez iyilik mağlubiyetin tesellisi olacakmış. Tıpkı "Basit Golller Yedik" gibi ya da "iyi oynadık ama kaybettik" gibi... Zaten iyiler kazansaymış kıyamet kopmazmış ki!..

Artık bir masal yazmak istemiyorum. Hep başkasının masalında figüran olduk yine öyle kalırız problem mi? Bence değil.. 

Zaten masallar kısa olurdu. İyi biterdi ama sonrası hiç yoktu. Yine olmayacak. Sonu olmayan bir masal yazmak kime kısmetmiş ki buna talip oldum bilmiyorum. İdealist genç geç bunları geç... 

Sanırım masallardan çıkıp artık gerçek dünyaya biraz bakmak gerek. Geç oldu ama daha 25 olmadık :). 

Gül geç dünyaya demiştim daha önce, iyi geçse de gül kötü geçse de. Hayat ağlayacak kadar uzun değil, sevinecek kadar eğlenceli değil. Nasipten öte yol yok; nasibine, kaderine razı ol. 

22 Mayıs 2016 Pazar

İlet-İşim


İletişim. Ne kadar, nasıl, niye, neden iletişim? Hepsinden önce nedir bu iletişim? Aslında herkes biliyor bunun cevabını ancak sonuç ne? Kocaman bir hiç!

İletişim, karşındakine fikir ve düşüncelerini iletmektir, konuşmaktır, anlatmak ve anlamaktır evet. Aslında çok iyi yaptığımızı düşünüyoruz bunu. Her şekilde her insanla güzel bir şekilde konuşup muhabbet edebiliyoruz. Ama kelime olarak iletişim kelimesinin anlamına uygun iletiyi aslında doğru veremiyoruz. İlettiğimizi düşündüğümüz fikirler bize anlaşılmamış olarak geri dönüyor. Ya da tam tersi, bize iletildiği sanılan şeyler gerçekte iletilmemiş oluyor. Çünkü iletişimin ham maddesi olan iletmek fiili ile pek fazla işimiz olmuyor. İletmek işimiz olmadığı sürece ilet-işim olmayacak!

İletmek, her zaman konuşmak fiili ile yapılamaz. Bazen görselliğe, bazen ispata, bazen yaşatmaya da müracaat etmeliyiz. Mesela, sizin zihninizde oturmuş, net bir şeyi karşı tarafa o netlikle anlatamazsınız. Zira sizin zihninize oturana kadar geçen zamanı karşıya da vermeli ve onu kafanızda netleştiren düşünce ve varsa ispatları ve hatta varsa yaşanmışlıkları ona sunarak bunu yapabilirsiniz. Belki bu sayede sizde netleşen zaman, ileti muhatabı için kısalabilir ve hatta hiç olmayabilir.

Sonuç olarak, iletişim için daha doğrusu iletmek için iki şey önemlidir. En başta kelimenin kendisinde olan sahiplik ifadesi, ya da diğer bir ifade ile isminin içindeki o gizli iyelik ekinin hakkını vermektir. Yani, iletmek işimiz olmalı ki ilet-işim olsun. Diğeri ise, iletmek istenen neyse en başta bunun kendi kafanızda netleşmesi ve daha sonra bu netliğe size götüren sebeplerle birlikte iletmek fiiline geçilmesidir. Kendinizi inandıramadığınız şeyi başkasına inandırmazsınız, kendinize ispat edemediğiniz şeyi başkasına ispat edemezsiniz.

İletişimiz bol olsun…


Saitcan

20 Ocak 2016 Çarşamba

Sevmek ve Sevilmek




Sevgi, sevmek güzel şeyler bunlar! Birçok kişiyi, hayvanı, nesneyi ve hatta dünyayı, hayatı severiz. Peki, gerçekten neyi, niye, ne kadar sevdiğimizi biliyor muyuz? Gerçek sevgi nedir biliyor muyuz? Belki de gerçekten sevmeyi bilmiyoruz…

Sevginin bahanesi, nedeni, çünküsü olmaz. Sevginin tek ve asıl nedeni sevginin kendisi olmalı. Birisini severken çünkü o böyle iyi şöyle iyi denmez. O böyle iyiliği şöyle iyiliği sadece sevgiyi pekiştiren şeylerden öteye geçmemeli. Bir köpeği sevmenizin nedeni insanların en yakın arkadaşı olduğu için olamaz. Önce onu bir hayvan olduğu için sevmeli sonra en iyi arkadaşımız diye sevgini pekiştirmelisin. İşte bir insanı da önce insan olduğu için sevmeli sonra iyilikleri ile sevgini pekiştirmelisin. İşte tam olarak bunu yapamıyoruz. Çünkü bir varlığı sevmemiz için illaki bir sebep arıyoruz. O sebebi bulamadığımız anda ise sevgi gidiyor bazen nefrete kadar dönüyor. Unutmayalım ki sevmemizin sebebi olursa sevilmemizin de sebebi olur. Sevmek için çok basit sebepler bulabilirsin ama sevilmek için her zaman bir sebebin olmaz. Nedensiz sev ki nedensiz sevil…

Nedenli sevgilerin çoğunun nedeni aslında sevgideki karşılıktır. Karşılık göremediğin an sevgi kalmaz. İşte bunun adı sevgi olmaz. Sevmenin nedeni sevilmek olamaz. Eğer böyle ise bunun adı sevmek olmaz, olsa olsa sevilmeyi sevmek olur. Bu ise hayattaki en büyük bencilliktir.

Bir insanı çok seviyorum diyorsanız önce onu o olduğu için sevmelisiniz. O olduğu için sevemediğiniz birisini sevmek için nedenler aramayın. Yine sevin ancak onda olmayan şeyleri varmış gibi nedenlere bağlayarak sevmeyin. Onu onda olan ve olmayan nedenlerle sevmeyin. Onu o olduğu için sevin. Sizi sevdiği için değil, gerçekten sevdiğiniz için sevin. Ve en önemlisi sevdiğiniz için sevilmeyin!

Sevilmek de sevmek kadar güzel bir şey. Ancak sevdiğiniz için seviliyorsanız aslında sevilmiyorsunuz. Sevginiz, sevmeniz özel olabilir. Sizi sevenler sizi bundan ötürü sevmesinler. Kendinizi sevdiğiniz için sevdirmeyin. Gerçekten seviyorsanız bile sizi değil de sevginizi sevecek insanlara bırakın sevginizi de göstermeyin. Bilin ki dünyanın en bencil insanları onlardır. Sevilmeye layık olsalar bile, sevginizi sömürürler. Öyle insanlara önce sizi siz olduğu için sevmeleri için fırsat vermelisiniz. Eğer sizi siz olduğu için sevebileceklerse sevginizi sonuna kadar gösterin ve işte o zaman sevginizi sevdirin. Unutmayın, sevginizi seven insanlar sevginizi göremedikleri an sizi sevmekten vazgeçecek insanlardır. Ne sevmekten vazgeçin ne de sevilmekten. Şahsında nedensiz sevin ki şahsınızda nedensiz sevilin…


Sevgi dolu hayatlar… Saitcan. 


17 Ocak 2016 Pazar

Gül Geç Hayata


Adı üstünde bir hayattan bahsediyorum. Hani dünyada yaşanan, böyle birçok canlı ve cansız nesnelerin olduğu, kimi zaman eğlenceli kimi zamansa hüzün verici olan şey var ya işte odur hayat. Elle tutulup gözle görülmez belki ama düşünüyorsan varsın ya, işte varsan onun adıdır hayat! Tabi varsan!

Varlığı ile yokluğu bir olan şeylerden hayat olmaz. Hayat dediğin varlığı yarar yokluğu zarar şeylerden oluşur. Vardan var yoktan yok olur, hayatında varsa hayat olur. Yokluğu yok olandan hayat olmaz. Varlığı ile var olana güleceksin ki hayatın gülsün, yokluğu ile yok olana da güleceksin ki yok olan üzülsün…

Adı üstünde hayat; bir kere gelinen hayat! Sevinince de güleceksin üzülünce de yoksa geçmez hayat! Gül geç hayata yoksa yaşanmaz bu hayatta. Gül geç ki hayat geçsin, sevincin de sevinsin üzüntünde… Gülmeden geçirdiğin hayata üzülme ona da gül, gül ki hayatın sana gülsün.

Hayat senden tecrübelidir unutma. Sen hayata çocuk gibi muamele edip gülmesini beklersen, o gülsün diye şaklabanlık edip durursan o sana gülmez. Gülse bile iki dakika sonra tekrar ağlar. O sana değil sen ona gül. Hayat senin çocuğun değil belki sen hayatın çocuğusun. Sen ona gül ki o seni sevsin. Sen gazını tutmuş çocuk gibi hayatın karşısında ağlayıp durursan bil ki sadece omuzunu sıvazlar. 

Hayatı hayatınla var etmek istiyorsan gül geç hayata… Hayatın nazlı çocuğu değil gülen ve geçen çocuğu ol. Gülmek sevgi demek; gül ki hayatın sevgiyle geçsin, hayatın da gülsün dünyanda…


Sevgi Dolu Gülücüklerle Saitcan J 



11 Ocak 2016 Pazartesi

YAZMAK & YAŞAMAK



Uzun zamandır yazmıyorum, yazıyor olsam da paylaşamıyorum. Nihayet bunu yazmak ve paylaşmak istiyorum. Çünkü konu yazmak ve yaşamak!

Yazmak duygu işidir. Duygularını yazıya dökersin ve belki de bu sayede bir farkındalık yaşayarak rahatlarsın. Yazarak çoğu kez rahatlarsın ama rahatlamak için yazamazsın. Yazmak başlı başına özel ve üstüne durulması gereken bir şey olmalı. Aksi takdirde herkes yazar, herkes yaşar. Yazmayı seviyor ve önemsiyorum.

Neden yazıyorum? Çünkü yaşıyorum! Yaşadığım için, yaşamdan bir şeyler çıkarabildiğimi düşündüğüm için ve her yaşadığımı not etmek istediğim için yazıyorum. Yaşadığım sürece de yazmak istiyorum.

“Yap ki yaz; yaz ki yap”. Eğer bir şeyler yapıyorsam yazmalıyım ve eğer bir şeyler yazıyorsam yapmalıyım. Yaşadığın kadar yazarsın, yazdığın kadar yaşarsın. Zaten yazıp da yapmazsan yobaz derler! Ve bir noktadan sonra yapıp da yazmazsan hain derler. Şuan yaptığım için yazıyor konumundayım. Yazdığım için yaptığım zamanlarımı hasretle bekliyorum…

Duygularımız, yaşadığımızın kanıtıdır; yaşamak, duygularımızı hissetmektir ve yazmak ise yaşadığımız duyguları iletmektir. Bir insan duygularını çevresine iletebilmeli. Bunu illaki yazarak yapmak zorunda değil tabi ki ama hissettiğini hissettirebilmeli. At gibi olmamalı. At duygularını belli etmeyen nadir hayvanlardan birisidir. Her ne kadar güven verse de hep bir korku verir insanın içine. O yüzden bizde duygularımızı o ya da bu şekilde iletmeli ve çevremize hissettirmeliyiz. Çünkü güven de, sevgi de bu şekilde yaşanabiliyor.

Son günlerde değişik şeyler yaşadım. Birçok kez de yazı yazdım ancak içimdekileri kelimelerle örtüştüremedim. Yaşadığımı, yaşadığım kadar yazamadım. Derken bugün bir cümle beni etkiledi ve bu cümlenin sonunda böyle bir yazı çıktı ortaya. “Yazabildiğin şeyler vardır, yaşayabildiğin şeyler vardır ve belki de tarifi olmayan şey güzeldir.” Bu sözü söyleyen kişi Koray Avcı! Bu sözü duyduktan sonra dedim ki; evet yaşadıklarını yaz ama olmuyorsa zorlama. Hissediyorsan sıkıntı yok. Mesela sen, bu yazıyı okuyan insan! Belki de bu yazıdan hiçbir şey anlamıyor, hiçbir şey hissetmiyor olabilirsin. Çünkü ben halen hissettiklerimi bu yazımda da kelimelerle örtüştürmüş değilim. Yine de sabredip okuduysan eyvallah.


Son olarak; bazen hayat bilinmezlik kremi sürülmüş gibidir. Hissettiğini bile bilemezsin. Üzgün müsün mutlu musun bilemezsin. Her şey öyle karışırı ki böyle karman karışık olur hayatın. Oldu olacak diye beklediğin şeylere bir bilinmezlik kremi sürülür ve olmadan gider. Bu kremi kim ya da kimler buldu bilmiyorum ama son günlerde etrafımda ki her şeye bu kremden sürmüşte gitmiş gibi. Hayatımda en nefret ettiğim şey olan beklemek fiili bu kremle hayatımda fazlasıyla girmiş oldu. Artık bu bilinmezlik kreminin etkisinin geçmesini beklemek durumundayım. Her şeyi bilemezsin hayatta doğru ancak cebinde bilinmezlik kremi taşıyan insanlardan da uzak duracaksın bu bir gerçek. Gerçeğin yalanı, yalanın gerçeği olmaz! Yalanı buzluğa koyun, gerçeği ateşe yaklaştırmayın vesselam…