19 Ocak 2017 Perşembe

Kişisel Gelişim Üzerine




Hayatınızda her olayın daima en kötüsüne hazırlıklı olun. Mutluluğun formülü kesinlikle budur. Olursa daha çok sevinirsiniz, olmazsa daha az üzülürsünüz, haksız mıyım? 

Mesela penaltı atılıyor. Ben hep "atamaz ya" diyorum ve atınca çok seviniyorum atamazsa da "ben demiştim" deyip az biraz üzülüyorum sadece. Bu penaltı gibi %90 olumlu sonuçlanacak bir olayda bile böyle ise %50nin altında bir ihtimale sahip olaylarda daha güzel olacaktır. 

En kötüye odaklanmak kişisel gelişimin temelidir. Ne yazdığı belirsiz o kişisel gelişim kitaplarını okumayın ya, valla gerek yok. Zaten yalan söylüyorlar. Sürekli yapabilirsin sen şöylesin sen böylesin diye kaldırıp duruyorlar kendi kendilerini ve okurlarını. Yalan arkadaş yapamazsın ya! Adı üstünde kişisel gelişim. Sürekli başarı hikayeleri anlatıyorlar. Yok A firmasının patronu kişisel gelmiş, yok B firmasının Cellosu kişisel gelmiş... Ya yalan! Kimse kişisel gelerek bir şey yapamaz. Onlar en kötü ihtimalle bir kaç kişiyle gelmişlerdir; amca, dayı kim varsa yakınlarında.

İşin özü şu, kişisel gelişimle bir şey olmuyor. Ya toplu geleceksin ya da karşılıklı geleceksin. Tek kişinin gelmesiyle olmaz ki bu iş? Bir de adına kişisel gelişim koymuşlar. Ya kişisel gele gele bir hal olduk bak ne oldu şimdi? Bence kişisel gele gele kişilik kalmadı kimsede. Herkes her şeyin en iyisini biliyor ama ortaya çıkan ürün sadece kişisel!! İşin garip yanı, kişisel gelişmişlerden ortaya olumlu bir şey çıkmasa bile bundan tatmin olabiliyorlar?? Çünkü onlar kişisel geliştiler, ülkenin .......... yani. Boşluklar sınavda çıkar bu arada! 

Siz siz olun kişisel gelişim yapmayın. Tek kalmayın toplu gelin toplu gelişin ya da karşılıklı gelin gidin. Bayram'da ki gibi yine bekleriz deyip bir sonraki bayramı bekleyenler gibi beklemeyin. 


Peki sizce o penaltı kaçtı mı girdi mi? Resimdeki kaleci mi oyuncu mu?
Cevaplarınızı bekliyorum.
Hadi  eyvallah... 



17 Ocak 2017 Salı

Umutlar ve Korkular



Eşit kollu bir terazi geçti geçenlerde elime. Severim ben terazileri. O iki kolu eşitlemek için yerden ufak tefek çakıldan taştan bir o tarafa koydum bir bu tarafa. Eşitlenince de mutlu oldum. Düşündüm de eskiden pazarcıların da alıcıların da işi zormuş. Şimdi ne güzel her şey elektronik hile yok, ağırlık yok oh ne güzel. Ama eskiden pazarda sadece mal alınıp satılırdı, şimdi satılan sadece mal değil derdimiz o!

Ben teraziyle oynamaya devam ettim. Oradan buradan bulduğum şeyleri kollara paylaştırıp sürekli bir eşitlemeye çalıştım. Sonra fark ettim ki, ben elimde bu terazi yokken de sürekli bir şeyleri yan yana koyup kafamdaki terazide dengede tutuyorum. O dengedeyse mutluyum değilse mutsuz. En çok neleri tarttığımı düşündüm sonra. Birçok şey geldi aslında aklıma ama en baskın olanlar umutlarım ve korkularımmış. Hep ikisini dengede tutmaya çalışmışım ve başardığımda mutlu başaramadığımda mutsuz olmuşum.

Umutlarımla korkularımı eşitleme çabam saçma gelebilir size, ama bu böyle ve mutlulukta böyle. Biri diğerine üstün geldiğinde denge bozuluyor tabiri caizse şirazen kayıyor bir allak bullak oluyorsun. Çünkü korkularla yüzleştirilmeyen umutlar gerçek olmaz! Bunu gerçekten yaşamıyor musunuz? Öyle sebepsiz nedensiz umutlandığın ve oldubitti dediğin her şeyde o ya da bu nedenle bir sorun çıkmadı mı? İllaki çıkmıştır. Oysa umutlarını korkularınla eşitlediğin takdirde hem temkinli oluyorsun hem azimli. İstediğin olursa ne ala, mutlu olursun; olmazsa da ne ala, çok çok üzülmezsin.

Bazı farklı durumlar da var hayatta. Mesela aynı terazide korkuların umutlara galip geldiği durumlar. Burada durum biraz daha farklıdır.  Çünkü bakıldığında korkuların yoğunluğu umutlarınkinden fazladır. Az hacimde çok ağırlık yaptıklarını bilmezsen o şiraze yine kayacaktır. Bir gram korku bir dolu umuttan ağır gelebilir. Ki çoğu zamanda geliyor zaten. Burada dengeyi sağlamak yukardakinden daha zordur aslında. Ya hiç umutlanmayacaksın ki korku geldiğinde tepe taklak olmayacaksın, ya da gerçekten emin olacaksın umutlarının yoğunluğundan. Bunları yapmakta kolay değil işte. Umutlanmak ya da umutlanmamak zaten öyle istenince olan şeyler değil. Yapılması gereken ne esasen buna bir çözüm diyemiyorum. “Ummadık taş baş yarar.” dediyse atalarımız bundan demiştir herhalde.

Aslında olay ne biliyor musun? Hani o içten içe korktuğun şeyler var ya, onlar korkudan öte gerçek olup bir gün çıkıyor karşına! Onlar gerçek olunca, sen umut koluna istediğin çakılı taşı koy dengeleyemezsin o teraziyi. O korku o kola konduktan sonra bazı umutlarında korku olur dengeni bozar. Şirazen kayar ve bir şeyler koymaya devam edersin sen hala umut koluna, onda kalan birkaç umudun hatırına yaparsın bunu. Sonrası malum aslında! Tecrübe ile edindiğin korkular, tecrübesiz umutlarını yener.

Sonuç olarak terazi önemli, hayat güzel, korkular gerçek, umutlar fena değil işte. Terazi de güzel bir şey aslında ama siz yine de her şeyi tartıp dengelemeye kalkmayın. Özellikle de tecrübeli korkularınızın karşısına yeni yetme umutlarla gelmeyin ;).

Aslında yazı bitti ama küçük bir şey anlatacağım, buraya kadar sıkılanlar okumasın :).

Hani insan bir şeyleri görür ama söylemez, bilir ama dillendirmez, hisseder ama umursamaz ya da heveslendirilmek ister ama heveslenmez ve bunların hepsi olur ya işte bunu yaşıyorum. Beklediğim ve beklemediğim her şeyi yaşar oldum resmen. Rüyalarım bile arada beni gerçek olurum bak diye tehdit ediyor sanki…  Dejavu diyorum dejevu… Artık biraz düşünmesek mi acaba??

Bu yazıyı okuyanlar için üzgünüm, çünkü biliyorum çok saçmaydı. Ama paylaşmakta ısrarcıyım :):):). Okumuş olmanıza bile teşekkür edilir :).

Ve bittiiiiii :) Saygılar Sevgiler…

8 Ocak 2017 Pazar

Ne Tesadüf Ama!



Değişik, stresli, karmaşık, saçma ve bir o kadar güzel günler geçiriyorum son zamanlarda. Kendimi bazen bir gemi, bazen bir ağaç ve bazense bir taş gibi hissediyorum. Bazen bunların üçünü bir arada bile hissedebiliyorum; o kadar değişik günler…

Düşünüyorum; beni bu duruma getiren sebepler ne olabilir diye. Buna verebileceğim onlarca cevabım var aslında. Her şeyin bir sebebi olduğuna inananlardanım; her ne kadar yalan olduğunu bilsem de... İşte bazen, yalanlara da inanırsın, tıpkı yalan olamayacak kadar gerçek olan şeylere yalan muamelesi yaptığın gibi…

Değişik günler geçirmemin başlıca sebebi olarak, önemli kararlar vermem gereken bir zaman diliminde olmamı gösteriyorum kendime. Bu da yetmezmiş gibi daha karar almam gerektiğine inandığım birçok durum var ama erteliyorum. Belki de ertelemektir buna sebep kim bilir? Ya da gerçekten tesadüfler midir acaba?

Sahi ya tesadüf denen bir şey var dimi hayatımızda. Gerçi şu değişik günlere kadar benim için böyle bir şey yoktu ama “tesadüf” diye bir kelime varsa olmalı da dimi ama? Evet, evet tesadüf diye bir şey varmış ve ben bu tesadüflere inanmaya başladım. Yanlış anlamayın, inanıyorum derken tesadüflerden anlam çıkartmaya başladım anlamında falan demiyorum. Aksine, olayların sadece ve sadece tesadüf olduğuna inanmaya başladım. Zaten tesadüf denen bir olaya anlam vermek onun tesadüf olmadığına inanmak demek, ama ne yazık ki bunu “tesadüflere inanmak” ile ifade ederek bir yanlış yapılıyor onu da buradan düzeltmiş olalım.

Daha önce yazmış olduğum “İnce Bir Çizgisi Var Hayatın” başlıklı yazımda “Herkesin hayatında tesadüf denen bir oyuncak var. Peki, ama sıradan şeyler içinde tesadüfle süren hayatın, tesadüfleri tesadüf olamayacak kadar gerçek kılmıyor mu sence de?” diye sormuştum. Bu soruya şuan “gerçek kılmıyor ne alakası var?“ diye cevap veriyorum ve böyle inanıyorum. Hani dedim ya bazen yalanlara da inanıyoruz diye, işte bu yüzden bu cevabı veriyorum şuan. Çünkü insanlar gerçeklere inanmıyor artık. Her şey kurgu olmuş, yapmacık olmuş, sahte olmuş… Tıpkı “tesadüf” gibi…

Her şeyin, her olayın gerçek bir cevabı, gerçek bir nedeni ve gerçek bir anlamı olduğuna inandım ben bunca zaman. Tesadüf denen bir şey yoktu benim için. Çünkü hayat bana yalan söylememişti bugüne kadar. Ve şimdi anlıyorum ki; tesadüf hayatın yalan söyleme şekliymiş! Tesadüf varmış ve ben yalan olduğunu bile bile inandığım şeyler gibi inanıyorum artık ona. Anlamlı gördüğün her bir şeyin, hiçbir şey gibi anlamsız kalmak zorunda olduğunu anladım artık…

Güneşe baka baka “güneş yok ki” denebildiğini anladım artık. Yalan olamayacak kadar gerçek olan şeyler de yalan muamelesi görebiliyormuş maalesef…

Ne Tesadüf Ama dimi?