BİR MASAL YAZMAK İSTERDİM
Bir masal yazmak isterdim. İçinde kahramanlarım olsun, hayal ötesi güzellikler olsun ve bir gün gerçek olsun...
Biz masallarla büyüdük. Sanki varlarmışcasına inandığımız kahramanlarımız oldu. Okurken, dinlerken hep o masum ve kahraman insanın yerinde olduk. Kötülükler vardı masalda ama hep biz kazanıyorduk. Hep güzel biterdi sonları. İnanırdık biz onlara; hayal ötesi güzelliklere ve gerçek olacaklarına.
Okurken hep derdim, bir gün bende bir masal yazacağım ve kahramanı ben olacağım. İçinde ailem ve bütün sevdiklerim olacaktı. Etrafım hep iyi insanlarla dolu olacaktı. Kötüler hep kaybedecekti. Hayal ötesi güzellikler olacaktı içinde ve herkes bir masaldı gerçek oldu diyecekti. İstanbul'un yeşil gökyüzünde uçaklarım uçacaktı...
25ime günler kaldı ve ben bugün anladım. Masallar gerçek olmazmış. İyiler daima kazanmazmış. Hatta çoğu kez iyilik mağlubiyetin tesellisi olacakmış. Tıpkı "Basit Golller Yedik" gibi ya da "iyi oynadık ama kaybettik" gibi... Zaten iyiler kazansaymış kıyamet kopmazmış ki!..
Artık bir masal yazmak istemiyorum. Hep başkasının masalında figüran olduk yine öyle kalırız problem mi? Bence değil..
Zaten masallar kısa olurdu. İyi biterdi ama sonrası hiç yoktu. Yine olmayacak. Sonu olmayan bir masal yazmak kime kısmetmiş ki buna talip oldum bilmiyorum. İdealist genç geç bunları geç...
Sanırım masallardan çıkıp artık gerçek dünyaya biraz bakmak gerek. Geç oldu ama daha 25 olmadık :).
Gül geç dünyaya demiştim daha önce, iyi geçse de gül kötü geçse de. Hayat ağlayacak kadar uzun değil, sevinecek kadar eğlenceli değil. Nasipten öte yol yok; nasibine, kaderine razı ol.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder