31 Aralık 2016 Cumartesi

Bir Dost Mutlu Yıllar Diler..



Hoş geldin 2017! Herkese mutlu, güzel, sağlıklı ve huzurlu bir yıl diliyorum.

“2016 herkes için olduğu gibi benim içinde kötü geçti. Zor bir yıldı. Elbette ki güldük eğlendik ama bir faydasını görmedim. Aşk yoktu, para yoktu, o yoktu bu yoktu; şöyle oldu, böyle oldu... Çok kötüydü be abi çok!”

Şu yukarıda yazdığım paragraf ile aynı doğrultuda o kadar çok paylaşım gördüm ki canım çekti. Bende giydirmek istedim 2016 ya. Şöyle bir baktım da, ne kadar iğrenç bir yılmış öyle ya, nasıl yaşadık biz bu 365 günü? Hepimizi tebrik ediyorum; gerçekten!

Her yeni yıl girerken güzel güzel dilekler diliyoruz, hediyeler alıyoruz, eğleniyoruz falan filan işte biliyorsunuz. Peki, neden her yıla girerken bir önceki yılın canına okuyoruz. Ona da böyle güzellikler dileyerek girmedik mi? Ya sanıyoruz ki bir insanın 365 günü de iyi geçecek. Hayır abi geçmeyecek! 2017de de üzüleceksin, ağlayacaksın, kaybedeceksin, hayal kırıklıkları yaşayacaksın; çocuklar yine ölecek ve yine kimsenin umurunda olmayacak. Yine dünyanın her yerinden güzel güzel mesajlar gelecek ama yine hiçbir şey yapılmayacak.

2017’nin 2016’dan çok bir farkı olmayacak yani çok bir şey beklemeyin. Hatta 2017’den korkun ya! Bir günlüğüne dünya günlük gülistanlık olsun, sonrası “ne olursa olsun” mu bu, ne bu, nasıl bir Polyannacılık bu ben anlamıyorum ya. Kimseyi umutsuzluğa düşürmek niyetinde değilim, ama bu denli gerçekliği saptırma sahası içinde olunması da çok saçma. Geçen her saniye gibi geçecek o saniye ve sonra bir anda dünya farklı bir dünyaya dönüşecek, öyle mi? Böyle bir şey yok abi!  Mesela şuan yeni yıla giren insanla benim aramda ne fark var? Ben bir sene gerideyim esprisi mi yapıyım yani.  Bu mudur abi ya? Vallahi çok saçma.

Neyse tamam tamam sustum J.

1 sene sonra bugün küfürler edeceğiniz yıl için şuan güzellikler dilemeyin ki pişman olmayın benim derdim bu yoksa biliyorsunuz yani ben öyle bir insan mıyım? J J. İyisiyle, kötüsüyle hayırlı bir yıl olsun sonrası olur gider be abi ;).

Dost Acı Söyler; Mutlu Yıllar Diler J

Saitcan

19 Aralık 2016 Pazartesi

BİR MASAL YAZMAK İSTERDİM

BİR MASAL YAZMAK İSTERDİM





Bir masal yazmak isterdim. İçinde kahramanlarım olsun, hayal ötesi güzellikler olsun ve bir gün gerçek olsun... 

Biz masallarla büyüdük. Sanki varlarmışcasına inandığımız kahramanlarımız oldu. Okurken, dinlerken hep o masum ve kahraman insanın yerinde olduk. Kötülükler vardı masalda ama hep biz kazanıyorduk. Hep güzel biterdi sonları. İnanırdık biz onlara; hayal ötesi güzelliklere ve gerçek olacaklarına. 

Okurken hep derdim, bir gün bende bir masal yazacağım ve kahramanı ben olacağım. İçinde ailem ve bütün sevdiklerim olacaktı. Etrafım hep iyi insanlarla dolu olacaktı. Kötüler hep kaybedecekti. Hayal ötesi güzellikler olacaktı içinde ve herkes bir masaldı gerçek oldu diyecekti. İstanbul'un yeşil gökyüzünde uçaklarım uçacaktı...

25ime günler kaldı ve ben bugün anladım. Masallar gerçek olmazmış. İyiler daima kazanmazmış. Hatta çoğu kez iyilik mağlubiyetin tesellisi olacakmış. Tıpkı "Basit Golller Yedik" gibi ya da "iyi oynadık ama kaybettik" gibi... Zaten iyiler kazansaymış kıyamet kopmazmış ki!..

Artık bir masal yazmak istemiyorum. Hep başkasının masalında figüran olduk yine öyle kalırız problem mi? Bence değil.. 

Zaten masallar kısa olurdu. İyi biterdi ama sonrası hiç yoktu. Yine olmayacak. Sonu olmayan bir masal yazmak kime kısmetmiş ki buna talip oldum bilmiyorum. İdealist genç geç bunları geç... 

Sanırım masallardan çıkıp artık gerçek dünyaya biraz bakmak gerek. Geç oldu ama daha 25 olmadık :). 

Gül geç dünyaya demiştim daha önce, iyi geçse de gül kötü geçse de. Hayat ağlayacak kadar uzun değil, sevinecek kadar eğlenceli değil. Nasipten öte yol yok; nasibine, kaderine razı ol. 

22 Mayıs 2016 Pazar

İlet-İşim


İletişim. Ne kadar, nasıl, niye, neden iletişim? Hepsinden önce nedir bu iletişim? Aslında herkes biliyor bunun cevabını ancak sonuç ne? Kocaman bir hiç!

İletişim, karşındakine fikir ve düşüncelerini iletmektir, konuşmaktır, anlatmak ve anlamaktır evet. Aslında çok iyi yaptığımızı düşünüyoruz bunu. Her şekilde her insanla güzel bir şekilde konuşup muhabbet edebiliyoruz. Ama kelime olarak iletişim kelimesinin anlamına uygun iletiyi aslında doğru veremiyoruz. İlettiğimizi düşündüğümüz fikirler bize anlaşılmamış olarak geri dönüyor. Ya da tam tersi, bize iletildiği sanılan şeyler gerçekte iletilmemiş oluyor. Çünkü iletişimin ham maddesi olan iletmek fiili ile pek fazla işimiz olmuyor. İletmek işimiz olmadığı sürece ilet-işim olmayacak!

İletmek, her zaman konuşmak fiili ile yapılamaz. Bazen görselliğe, bazen ispata, bazen yaşatmaya da müracaat etmeliyiz. Mesela, sizin zihninizde oturmuş, net bir şeyi karşı tarafa o netlikle anlatamazsınız. Zira sizin zihninize oturana kadar geçen zamanı karşıya da vermeli ve onu kafanızda netleştiren düşünce ve varsa ispatları ve hatta varsa yaşanmışlıkları ona sunarak bunu yapabilirsiniz. Belki bu sayede sizde netleşen zaman, ileti muhatabı için kısalabilir ve hatta hiç olmayabilir.

Sonuç olarak, iletişim için daha doğrusu iletmek için iki şey önemlidir. En başta kelimenin kendisinde olan sahiplik ifadesi, ya da diğer bir ifade ile isminin içindeki o gizli iyelik ekinin hakkını vermektir. Yani, iletmek işimiz olmalı ki ilet-işim olsun. Diğeri ise, iletmek istenen neyse en başta bunun kendi kafanızda netleşmesi ve daha sonra bu netliğe size götüren sebeplerle birlikte iletmek fiiline geçilmesidir. Kendinizi inandıramadığınız şeyi başkasına inandırmazsınız, kendinize ispat edemediğiniz şeyi başkasına ispat edemezsiniz.

İletişimiz bol olsun…


Saitcan

20 Ocak 2016 Çarşamba

Sevmek ve Sevilmek




Sevgi, sevmek güzel şeyler bunlar! Birçok kişiyi, hayvanı, nesneyi ve hatta dünyayı, hayatı severiz. Peki, gerçekten neyi, niye, ne kadar sevdiğimizi biliyor muyuz? Gerçek sevgi nedir biliyor muyuz? Belki de gerçekten sevmeyi bilmiyoruz…

Sevginin bahanesi, nedeni, çünküsü olmaz. Sevginin tek ve asıl nedeni sevginin kendisi olmalı. Birisini severken çünkü o böyle iyi şöyle iyi denmez. O böyle iyiliği şöyle iyiliği sadece sevgiyi pekiştiren şeylerden öteye geçmemeli. Bir köpeği sevmenizin nedeni insanların en yakın arkadaşı olduğu için olamaz. Önce onu bir hayvan olduğu için sevmeli sonra en iyi arkadaşımız diye sevgini pekiştirmelisin. İşte bir insanı da önce insan olduğu için sevmeli sonra iyilikleri ile sevgini pekiştirmelisin. İşte tam olarak bunu yapamıyoruz. Çünkü bir varlığı sevmemiz için illaki bir sebep arıyoruz. O sebebi bulamadığımız anda ise sevgi gidiyor bazen nefrete kadar dönüyor. Unutmayalım ki sevmemizin sebebi olursa sevilmemizin de sebebi olur. Sevmek için çok basit sebepler bulabilirsin ama sevilmek için her zaman bir sebebin olmaz. Nedensiz sev ki nedensiz sevil…

Nedenli sevgilerin çoğunun nedeni aslında sevgideki karşılıktır. Karşılık göremediğin an sevgi kalmaz. İşte bunun adı sevgi olmaz. Sevmenin nedeni sevilmek olamaz. Eğer böyle ise bunun adı sevmek olmaz, olsa olsa sevilmeyi sevmek olur. Bu ise hayattaki en büyük bencilliktir.

Bir insanı çok seviyorum diyorsanız önce onu o olduğu için sevmelisiniz. O olduğu için sevemediğiniz birisini sevmek için nedenler aramayın. Yine sevin ancak onda olmayan şeyleri varmış gibi nedenlere bağlayarak sevmeyin. Onu onda olan ve olmayan nedenlerle sevmeyin. Onu o olduğu için sevin. Sizi sevdiği için değil, gerçekten sevdiğiniz için sevin. Ve en önemlisi sevdiğiniz için sevilmeyin!

Sevilmek de sevmek kadar güzel bir şey. Ancak sevdiğiniz için seviliyorsanız aslında sevilmiyorsunuz. Sevginiz, sevmeniz özel olabilir. Sizi sevenler sizi bundan ötürü sevmesinler. Kendinizi sevdiğiniz için sevdirmeyin. Gerçekten seviyorsanız bile sizi değil de sevginizi sevecek insanlara bırakın sevginizi de göstermeyin. Bilin ki dünyanın en bencil insanları onlardır. Sevilmeye layık olsalar bile, sevginizi sömürürler. Öyle insanlara önce sizi siz olduğu için sevmeleri için fırsat vermelisiniz. Eğer sizi siz olduğu için sevebileceklerse sevginizi sonuna kadar gösterin ve işte o zaman sevginizi sevdirin. Unutmayın, sevginizi seven insanlar sevginizi göremedikleri an sizi sevmekten vazgeçecek insanlardır. Ne sevmekten vazgeçin ne de sevilmekten. Şahsında nedensiz sevin ki şahsınızda nedensiz sevilin…


Sevgi dolu hayatlar… Saitcan. 


17 Ocak 2016 Pazar

Gül Geç Hayata


Adı üstünde bir hayattan bahsediyorum. Hani dünyada yaşanan, böyle birçok canlı ve cansız nesnelerin olduğu, kimi zaman eğlenceli kimi zamansa hüzün verici olan şey var ya işte odur hayat. Elle tutulup gözle görülmez belki ama düşünüyorsan varsın ya, işte varsan onun adıdır hayat! Tabi varsan!

Varlığı ile yokluğu bir olan şeylerden hayat olmaz. Hayat dediğin varlığı yarar yokluğu zarar şeylerden oluşur. Vardan var yoktan yok olur, hayatında varsa hayat olur. Yokluğu yok olandan hayat olmaz. Varlığı ile var olana güleceksin ki hayatın gülsün, yokluğu ile yok olana da güleceksin ki yok olan üzülsün…

Adı üstünde hayat; bir kere gelinen hayat! Sevinince de güleceksin üzülünce de yoksa geçmez hayat! Gül geç hayata yoksa yaşanmaz bu hayatta. Gül geç ki hayat geçsin, sevincin de sevinsin üzüntünde… Gülmeden geçirdiğin hayata üzülme ona da gül, gül ki hayatın sana gülsün.

Hayat senden tecrübelidir unutma. Sen hayata çocuk gibi muamele edip gülmesini beklersen, o gülsün diye şaklabanlık edip durursan o sana gülmez. Gülse bile iki dakika sonra tekrar ağlar. O sana değil sen ona gül. Hayat senin çocuğun değil belki sen hayatın çocuğusun. Sen ona gül ki o seni sevsin. Sen gazını tutmuş çocuk gibi hayatın karşısında ağlayıp durursan bil ki sadece omuzunu sıvazlar. 

Hayatı hayatınla var etmek istiyorsan gül geç hayata… Hayatın nazlı çocuğu değil gülen ve geçen çocuğu ol. Gülmek sevgi demek; gül ki hayatın sevgiyle geçsin, hayatın da gülsün dünyanda…


Sevgi Dolu Gülücüklerle Saitcan J 



11 Ocak 2016 Pazartesi

YAZMAK & YAŞAMAK



Uzun zamandır yazmıyorum, yazıyor olsam da paylaşamıyorum. Nihayet bunu yazmak ve paylaşmak istiyorum. Çünkü konu yazmak ve yaşamak!

Yazmak duygu işidir. Duygularını yazıya dökersin ve belki de bu sayede bir farkındalık yaşayarak rahatlarsın. Yazarak çoğu kez rahatlarsın ama rahatlamak için yazamazsın. Yazmak başlı başına özel ve üstüne durulması gereken bir şey olmalı. Aksi takdirde herkes yazar, herkes yaşar. Yazmayı seviyor ve önemsiyorum.

Neden yazıyorum? Çünkü yaşıyorum! Yaşadığım için, yaşamdan bir şeyler çıkarabildiğimi düşündüğüm için ve her yaşadığımı not etmek istediğim için yazıyorum. Yaşadığım sürece de yazmak istiyorum.

“Yap ki yaz; yaz ki yap”. Eğer bir şeyler yapıyorsam yazmalıyım ve eğer bir şeyler yazıyorsam yapmalıyım. Yaşadığın kadar yazarsın, yazdığın kadar yaşarsın. Zaten yazıp da yapmazsan yobaz derler! Ve bir noktadan sonra yapıp da yazmazsan hain derler. Şuan yaptığım için yazıyor konumundayım. Yazdığım için yaptığım zamanlarımı hasretle bekliyorum…

Duygularımız, yaşadığımızın kanıtıdır; yaşamak, duygularımızı hissetmektir ve yazmak ise yaşadığımız duyguları iletmektir. Bir insan duygularını çevresine iletebilmeli. Bunu illaki yazarak yapmak zorunda değil tabi ki ama hissettiğini hissettirebilmeli. At gibi olmamalı. At duygularını belli etmeyen nadir hayvanlardan birisidir. Her ne kadar güven verse de hep bir korku verir insanın içine. O yüzden bizde duygularımızı o ya da bu şekilde iletmeli ve çevremize hissettirmeliyiz. Çünkü güven de, sevgi de bu şekilde yaşanabiliyor.

Son günlerde değişik şeyler yaşadım. Birçok kez de yazı yazdım ancak içimdekileri kelimelerle örtüştüremedim. Yaşadığımı, yaşadığım kadar yazamadım. Derken bugün bir cümle beni etkiledi ve bu cümlenin sonunda böyle bir yazı çıktı ortaya. “Yazabildiğin şeyler vardır, yaşayabildiğin şeyler vardır ve belki de tarifi olmayan şey güzeldir.” Bu sözü söyleyen kişi Koray Avcı! Bu sözü duyduktan sonra dedim ki; evet yaşadıklarını yaz ama olmuyorsa zorlama. Hissediyorsan sıkıntı yok. Mesela sen, bu yazıyı okuyan insan! Belki de bu yazıdan hiçbir şey anlamıyor, hiçbir şey hissetmiyor olabilirsin. Çünkü ben halen hissettiklerimi bu yazımda da kelimelerle örtüştürmüş değilim. Yine de sabredip okuduysan eyvallah.


Son olarak; bazen hayat bilinmezlik kremi sürülmüş gibidir. Hissettiğini bile bilemezsin. Üzgün müsün mutlu musun bilemezsin. Her şey öyle karışırı ki böyle karman karışık olur hayatın. Oldu olacak diye beklediğin şeylere bir bilinmezlik kremi sürülür ve olmadan gider. Bu kremi kim ya da kimler buldu bilmiyorum ama son günlerde etrafımda ki her şeye bu kremden sürmüşte gitmiş gibi. Hayatımda en nefret ettiğim şey olan beklemek fiili bu kremle hayatımda fazlasıyla girmiş oldu. Artık bu bilinmezlik kreminin etkisinin geçmesini beklemek durumundayım. Her şeyi bilemezsin hayatta doğru ancak cebinde bilinmezlik kremi taşıyan insanlardan da uzak duracaksın bu bir gerçek. Gerçeğin yalanı, yalanın gerçeği olmaz! Yalanı buzluğa koyun, gerçeği ateşe yaklaştırmayın vesselam…

9 Eylül 2015 Çarşamba

Gerçek (Yalan) Medya!




Ülkede bir şeylerin normal gitmediği kesin. Terör olayları ise bu anormalliğin ana karakteri! Gün geçmiyor ki şehit haberi gelmesin. Belli ki terör 3 yılın acısını çıkartmak için bir yemin etmiş. Zira yapılan saldırılara bakıldığında bunun bir detayı da var! Hemen her saldırıda haberlere konu olan patlayıcıların miktarına dikkat ettiniz mi? 1 ton, 400kg, 200kg… Kullandıkları patlayıcı dünyada zor bulunan ve NATO menşeli C4 tipi bir patlayıcı! Eskiden yapılan saldırılarda 1kg olsa bile çok deniyordu haberlerde. Şimdi ise çoktan bin kere daha çok! İyi de bunca çoğu nereden ve nasıl temin ettiler? Yoksa bu barış dedikleri 3 senede sürekli bir temin etme durumu mu vardı? Peki hangi NATO ülkesi veye ülkeleri bu noktada bu örgüte destek olmuş olabilir? Ben soruların cevaplarını bilemem ama merak ederim. Esasen medyanın da dünyanın da bunları araştırıp yazmasını beklerim! Kelime oyunları ile bu ülkede başka olaylara sebap olabilecek haberlere imza atanlar bunun bedelini de ödeyeceklerdir. Herhalde…

Ülkeler zor durumlarda olduğunda kenetlenmeli ve birbirlerine destek olmalı. Bir deprem ya da benzeri bir felakette insanlar kenetlenir birbirlerine kol kanat gerer. Hiç tanımadığın insanların bile yardımına koşar onların acılarıyla acı çekersin. Peki bunu neden şimdi yapamıyoruz? Sebebi belli bence, nefret! Peki bu nefret nereden geliyor derseniz onun da sebebi belli MEDYA!

Benim ülkem haber bulmanın en kolay olduğu, gazeteciliğin en güzel şekilde yapılabildiği en azından yapılabilmesi gerektiği bir ülke. Buna rağmen bu ülkede halen yalan haber kovalayan gazeteciler var ve ben bunu anlamıyorum. Delinin biri kuyuya taş atarmış da kırk akıllı o taşı çıkartamazmış ya bizde gazetecilikde bu şekilde yapılıyor. Adam göz göre göre yalan haberi yapıyor 10dk sonra özür diliyor ama bakıyorsunuz bütün gazetelerde bütün manşetlerde o haber yapılmaya devam ediyor. Arkadaşım! Yaptığın haber canlı yayında olan bir haber. Birisi canlı canlı konuşuyor sen canlı canlı onu yalan olarak yazıyorsun bu bir hata olamaz! Hadi diyelim ki hata; onca gazeteci, onca haberci, onca akıllı 2 saat süren canlı yayında söylenmiş sözü değilde 10dk sosyal medyada kalan o yalan haberi bile bile yayıyorlarsa burada kenetlenmeyi bırak hiçbir zaman yakınlaşma dahi olmaz! Çünkü burada bu bile bile yayılmış yalan habere gerçekten inanan insanlar çıkıyor. Yoktan yere nnefret çıkıyor! Ne yazık ki…

Bu yalan haber çıktıktan sonra o gazetenin önünde doğal olarak bir protesto oldu. Ancak içlerinden bir kaçı hiçbir şekilde tasvip edemeyeceğim bir şekilde bu gazetenin kapı ve pencerelerine taş atıp birkaç camı kırmışlar. Arkadaşlar bir hakkınız olan protestoyu provakasyona çeviremezsiniz! Bu yanlış! Ancak orada 16 şehit varken ve bu 16 şehit üzerinden yapılmış bir yalan haber varken gazetelerde bu saldırının 16 şehidin bile üzerine çıkarmaya çalışanlar oldu! Senin 3 parça camın 16 şehidimizden değerli olamaz. Zira yine bu yalan haber mümessili bir başka gazete bunca şehide bunca olaya rağmen terör olaylarına “düzenlenen saldırı” diyerek haber yapıyor! Daha gazetesine PKK yazamamış, ona tek laf edememiş, bunca olayı sadece düzenlenen herhangi bir saldırıymış gibi vermeye çalışan gazeteler var! Bunlar varken kenetlenme olmaz! Bunlar asıl ayrıştırmacı, asıl terör destekçileridirler! Dikkat!

2 günde 31 şehit! Ve bu ülkede asker ve polisimizi öldüren terör örgütüne sırtını dayayan parti mecliste! Hatta sözde bu ülkenin milliyetçi partisinden 1 milletvekili de falzası var. İşte bu ülke bu kadar demokratik bir ülke! Özgürlük ülkesi dediğin ABD’de herhangi bir terör örgütüne en ufak bir destekci gibi duran bir haber yapıldığında gazeteye el konuluyor. Bizim ülkemizde ise bir maden şirketine yapılan bir soruşturma “özgür medyaya darbe” oluyor. Bu ülkede bizim yayın hakkımız engelleniyor diye kendi yayınında kıyameti koparan ve buna rağmen özgür olmadığını söyleyen medya var! Bu ülke, diktatörüne diktatör denebilen, küfür edilebilen bir diktatörlükle yönetiliyor! Evet haklısınız!

Son olarak mecliste bunulunan, sırtı desteklenen malum partinin binalarına yapılan saldırılarıda tasvip etmiyorum. Bu olaylar ülkemize kazandırmaz. Evet protesto edilmedi, sokaklara çıkılmalı ama asla ve asla sağduyulu olmaktan vazgeçilmemeli. Zira yapılan en ufak bir saldırı bile bizim medyamızda şehitlerimizden bile daha fazla haber değeri taşıyor. Terör saldırısı yerine düzenlenen saldırı yazan gazeteler yapılan en ufak bir saldırıya terör diyebiliyor. O yüzden katillerden çok terörist olmamak adına evinizdeki en ufak camı dahi kırmayın. Lütfen!

Kürt demek PKK demek değildir bu ayrımı da iyi yapmalıyız. Hiçbir şekilde çevreye, esnafa ve en önemlisi insana zarar gelmemeli. Bazı siyasetçilerin sadece olay çıkartmak için ocaklarına sokağa çıkma çağrısı yapmasını da esefle karşılıyorum! Yazık!

Son olarak yine yeni yeniden şehitlerimize Allah’tan rahmet ailelerine sabırlar diliyorum. Allah ülkemize, milletimize, vatana ve birliğimize zeval vermesin… Amin!

19 Haziran 2015 Cuma

Adamlık Yürek İster İnsan Ol Sana Yeter!


Çocukken sorarlar büyüyünce ne olacaksın diye ve ilginç cevaplar alırız. Hatırlıyorum çocuğun birisi “Adam olacağım” demişti ve herkes gülmüştü. Böyle çocuklar halen var. Ne mutlu o çocuğa ki idealinde para pul kariyerden önce ADAMLIK var. Bu çocuğa gülmek yerine bu çocuğu alkışlamak gerekir bence.

Adamlık para ile makam ile alınmaz. Adamlık özden gelir, ahlaktan gelir, terbiyeden gelir. Bunlar yoksa zaten adamlığa gerek yok insan olsun yeter.

İnsan hata yapar. Zaten hatasız kul olmaz diye boşa denmemiştir. Hatasızlık hâşâ ilahlıktır. Kimse kimseden hatasız olmasını beklemesin. Hata yapmak adamlığa da insanlığa da zarar vermez. Hata insan olmanın gerektirdiği bir vasıftır. Lakin etrafta öyle ADAMLAR var ki, artık hataları hata olmaktan çıkıp onlarda birer ahlak olmuş! Ahlaksızlığı ahlak, terbiyesizliği terbiye edinmiş sözde adamlar oldukça ey insan bırak adam bulmayı biz normal insanı bile mumla ararız!


Son olarak şunu söylemek istiyorum ki, kimse karşısındakini salak yerine koymasın! Bilmiyoruz, görmüyoruz, duymuyoruz sanmasın. Bunu yapan üç maymunu karşısındakine değil kendisine oynar haberi olsun. Ayrıca bu yazının amacı adamlık taslamak da değildir. Öyle bir derdim yok! Ben kendime önce insan ol diyorsam çevremdeki o sözde insanlara da “ADAMLIK YÜREK İSTER İNSAN OL SANA YETER!” derim. İnşallah olurlar vesselam!

12 Mayıs 2015 Salı

İnce Bir Çizgisi Var Hayatın



Zamanla gelip geçen her şey gibi sıradan bir olaydır hayat. Sıradan şeyler ne kadar normalse hayatta normaldir ya da hayat ne kadar anlamlı ise sıradan şeyler de o kadar anlamlıdır. Ben ikincisi olduğunu düşünüyorum. Hiç bir olay öylesine bir olay değildir ve olmamalı da zaten, olamazda! Hayatlarımızı çok önemsiyoruz her konuda her şeyde! Peki hayatımızda ki olayları da hayatımızda oldukları için önemsememiz gerekmez mi? 

Herkesin hayatında tesadüf denen bir oyuncak vardır. Peki ama sıradan şeyler içinde tesadüfle süren hayatın, tesadüfleri tesadüf olamayacak kadar gerçek kılmıyor mu sence de? Hayatının devamı nasıl incecik bir damara tesadüf ediyorsa, hayatın içindekiler de incecik bir çizgi ile hayatına tesadüf ediyor. İşte bu yüzden gözünle göremediğin hücrelerine verdiğin değer hayatının her ayrıntısına verdiğin değerden az olmamalı! 

Geçmişin ile geleceğin arasında da ip ince bir çizgi vardır. Onun adı "an"dır! Anı yaşamak, bulunduğun hayatı o anda bulmak lazım gelmez mi sence de? Geçmiş geçmişse gelecek muammadır! O anda ne varsa aklında hayatın odur. Ne çok geçmişe git ne de geleceğin muammasında boğul. Ayrıntıları asla atlama. Sıradan dediğin onca şey içinde belkide hayatın anlamı vardır, bul çıkar. 

Hayata dikkatle bakınca görüyoruz ki hayatımızın her alanında incecik bir çizgi var. İşte bu çizgi iyi ile kötüyü, güzel ile çirkini, doğru ile yanlışı ve daha nicesini birbirinden ayırıyor. Bu çizgi bazen olur çok şeffaf olur ayırt edemezsin doğru ile yanlışı. Bazen o kadar karışır iç dünyan duyguların çizginin bir tarafını söylerken mantığın diğer tarafını söyler. Yalnızca o çizgiyi görebilirsen hem duyguların hem mantığın aynı şeyi söyleyebilir. 

İncecik çizgilerle dolu bu hayat yolunda dilerim ki herkes bu çizgiyi görebilsin. Her şey gönlünüzce olsun...

22 Şubat 2015 Pazar

Güvenmek Gerek


İnsan ilişkileri noktasında en önemli şeylerden bir tanesidir değil mi güven? Evet, güven önemlidir hemde her türlü insan ilişkisinde. Güvenmediğin bir insanla önemli bir sırrını bir derdini bir özelini paylaşmazsın. Güvenmediğin bir insanla oturup yemek bile yerken rahatsız olursun. Güvenmediğin bir insanla bırak dost olmayı arkadaş olmayı bir tanıdık olmayı bile istemezsin. Başını durduk yere belaya sokabilir türlü türlü risklere ihanetlere seni taşıyabilir bu güvenmediğin insanlar.

İnsanlar birbirlerine güvenmeli birbirlerini tanımalı bilmeli ve sevmeli! Güven içinde bir toplum için bunlar ve daha da fazlası şart. Bugün kime güvenebiliyoruz diye bir anket yapılsa çok az insan çıkar. En yakın arkadaşının dostunun adını yazmayanlar bile çıkacak. Neden çünkü güven yok! Peki neden güven yok? Neden insanlar bu kadar güvensiz? Bence bunun cevabı bir çok insan tektir ve tek yaşar. Toplumsal bir yaşam tek yaşayan bir insan topluluğuna göre değildir! Ve bu tekcil insanlar aslında normal adıyla bencil insanlardır. Tabi bencil dediğimizde bunun altını dolduramıyoruz bazen. Çünkü gerçekten bencilim diye övünen bundan haz duyan insanlar var. O yüzden bu insanlara bencil yerine tekcil demek istiyorum. Ve bu tekcil insanlar toplumumuzun en güvensiz insanlarını oluşturmaktadır. 

Bir tolumda tekcil insanların varlığı engellenmeyeceği ve engellenemediği içinde günümüzde anayasalar kanunlar kurallar var. Bunlar sayesinde insanlar insanlar üzerinde toplumsal bir bizcil değeri kazanmaya mecbur ediliyor ki tekciller istedikleri gibi at koşturmasınlar. Toplumsal yaşayan insanlar da bu hak ve hukuk ile toplumsal bir şekilde yaşayabiliyorlar. Devletlerde böyle çıkmaktadır. Hiçbir insan tekcil olmayıp toplumsal olsa zaten ne devlete gerek kalır ne hükümete ne de yaslara kanunlara. Ama adı üstünde insanoğluyuz ve damarlarımızda dolaşan asil kanda tekcillik tohumları ilelebet var olacaktır işte bu yüzden de bazı şeylere ihtiyacımız var.

Güvene ihtiyacımız o kadar çok ve güncel ki bu ihtiyaç daima karşılanabilir bir şekilde olmalıdır. Devlet bu yüzden var bu ihtiyacı daima karşılamak için var ve olmalıdır. Güvenlik güçleri dememizin sebebi de bu değil mi zaten toplumsal güveni sağlıyor. En azından amacı bu! 

Son günlerde yaşanan ve aslında hep yaşanan toplumsal kargaşa da gösteriyor ki aslında bir güncelleme vakti gelmiş. İç güvenliği paketi tam olarak bu yüzden geldi. İnsanlar güvenli değil diye bağıranlar bugün pakete karşı çıkıyorlar! O değil maddeleri tartışılabilmelidir zaten ama tartışılan paketin maddeleri değil. Günlerdir twet atan kaç kişi paketi açıp okudu merak ediyorum. Sadece kulaktan duyma haberlerle atıp tutan bir toplum muyuz acaba? Aç oku arkadaşım önce. Merak edenler varsa ben okudum. Gerçekten neye itiraz edebilmektedirler anlamıyorum. Yok efendim 1800lerin amerikası olacakmışız! Yav he he! Git oku önce sonra konuşalım. Biri bunu yazmış sende kopyalayıp yapıştırmışsın bu yani. Ben herkesin kendisinin okuyup kendisinin yazması taraftarıyım. Varsa aklınız okuyup anlayın sonra yorumlayın.

Yazı oldukça uzadığı için maddeleri açmayacağım ama paket üzerinde tek bir şüphem varsa o da maddelerin bazı görevliler tarafından suistimal edilmesidir. Ancak bakıldığı zaman suistimal etmek için mevcut yasalar da yeterli. Yani birazda güvenip geleceği görmek gerek! 

Meclise gelince ağlanacak haldeler. Açıklamalar çığırından çıkmış halde. Bir ruh hastası vekil halkı sokağa halka karşı ayaklanmaya yakıp yıkmaya davet ediyor. Birisi kendi bölgesini ayağa kaldırıp meclisi tehdit ediyor. Birileri siz yakın yıkın en başında ben olacağım diyor. Siz yakıp yıkarsanız bende önlemimi alırım diyen de haliyle haksız oluyor. Bunları da ayrıntılı halde yazmak isterdim fakat yazmayacağım. Benim için şahıslar değil toplum önemlidir. 

Daha söylenecek çok sözüm var ama bu konuda bu kadar yeter..
Okuma zahmeti gösteren herkese saygı ve sevgilerimi sunarım..