Bir kuş misaliydi
hayallerim. Bazen yukarlardan uçtu, bazen uzaklardan. Ama hep döndü geldi yine
penceremin önüne. Hep izledim ben onu. Uzaklara gittiğinde bile izledim. Her
gidişinde gelişini, her uçuşunda dönüşü bekledim. Ya bir gün ben uçacağım ya o
bir daha gitmeyecek, uçmayacak dedim. Bazen öyle geldi ki evet bu sefer
gitmeyecek, giderse beni de götürecek dedim. Ama hep gitti, beni götürmedi. Olsundu.
Beklemek ve izlemek zor değil ya, yine bekleriz yine izleriz. Bu sefer çok
bekledim, bazen oldu göremedim, tam umudu kesmiştim ki geldi. Kondu pencereme, her zamanki yerine. Uzun uzun
baktı gözlerime. Ayırmadım gözlerimi; belki anlarda gitmez diye. Ben baktıkça o
baktı ve ötmeye başladı. Pencereme tıkladı. Ben ürkmesin diye yavaş yavaş yaklaştım
pencereme ama o ürkmedi. Aksine benim kadar heyecanlıydı, benim kadar istekli.
Ben pencereyi açar açmaz içeri girdi. Öyle güzel uçtu ki evimde artık benim
dedim. Günlerce kaldı evimde. Evimin içinde öyle güzel baktım ki ona her gün daha
güzel her gün daha eğlenceliydi. Sonra bir gün her zamanki gibi avucuma kondu. O
gün her zamankinden daha güzeldi. Gözlerime bakıp titriyordu. Yine gidecek
dedim, yine kalmayacak. Ağzından çıkacak kelimeleri duymamak için gözlerimi
kapatıyordum, kulaklarımda hala bir ümit… Zaman durmuş, an’ın içinde kendimle
savaşıyordum. Ama bu savaş bitmezdi. Dayanamadım an’dan çıktım ve sağ baş
parmağımla dokundum ona. Kendine gelmiş gibi sarsıldı önce, o da dalmıştı.
Sonra kıpır kıpır edip çırptı kanatlarını uçtu ve geldi gözlerimin önüne, baktı
baktı ve bana, ben artık senin kuşunum dedi. İşte o an dursundu zaman, gün benim
günümdü, vursundu davullar, çalsındı zurnalar, uçsundu kuşlar… Gözlerimde
mutluluk gözyaşları… Sildim gözyaşlarımı ve tekrar baktım ona. Mutlu değildi.
Ne oldu dedim. Ben sözlerimi bitirmedim dedi. Nasıl yani dedim? Derinden bir
korku hissettim. Artık seninim demek ne demekti ki sözlerinin bitmesini bekleyeyim.
Hayır ne oldu? Hem merak ediyorum hem duymak istemiyorum. Değişik mi değişik
bir hal içinde kaldım. Tekrar ettim sorumu, belki de ilk kez sordum; Nasıl
yani? Dedim. Eğdi kafasını, o an anladım kötü kötü kelimelerden cümleler
duyacağımı. Başlamıştı işkence sözleri, ‘evet, ben artık senin kuşunum ama
gitmem gereken başka bir ev var!’ dedi. Bu nasıl benim olmaktı? Evet’ti ama Hayır’dı?
Evet aslında hayırdı, biz bilmeyiz ama hayırdı. Canımı yaktı ama evet hayırdı.
Zoruma gitti ama evet hayırdı. Her şeyin hayırlısıydı. An geldi ve uçtu gitti…
Artık bir
kuşum var benden ötede benden ziyade… Biliyorum bana yine beklemek ve izlemek
düşecek. Ama bir şeyi daha biliyorum bu sefer gelmeyecek!... Çünkü o artık benim…








