17 Ocak 2017 Salı

Umutlar ve Korkular



Eşit kollu bir terazi geçti geçenlerde elime. Severim ben terazileri. O iki kolu eşitlemek için yerden ufak tefek çakıldan taştan bir o tarafa koydum bir bu tarafa. Eşitlenince de mutlu oldum. Düşündüm de eskiden pazarcıların da alıcıların da işi zormuş. Şimdi ne güzel her şey elektronik hile yok, ağırlık yok oh ne güzel. Ama eskiden pazarda sadece mal alınıp satılırdı, şimdi satılan sadece mal değil derdimiz o!

Ben teraziyle oynamaya devam ettim. Oradan buradan bulduğum şeyleri kollara paylaştırıp sürekli bir eşitlemeye çalıştım. Sonra fark ettim ki, ben elimde bu terazi yokken de sürekli bir şeyleri yan yana koyup kafamdaki terazide dengede tutuyorum. O dengedeyse mutluyum değilse mutsuz. En çok neleri tarttığımı düşündüm sonra. Birçok şey geldi aslında aklıma ama en baskın olanlar umutlarım ve korkularımmış. Hep ikisini dengede tutmaya çalışmışım ve başardığımda mutlu başaramadığımda mutsuz olmuşum.

Umutlarımla korkularımı eşitleme çabam saçma gelebilir size, ama bu böyle ve mutlulukta böyle. Biri diğerine üstün geldiğinde denge bozuluyor tabiri caizse şirazen kayıyor bir allak bullak oluyorsun. Çünkü korkularla yüzleştirilmeyen umutlar gerçek olmaz! Bunu gerçekten yaşamıyor musunuz? Öyle sebepsiz nedensiz umutlandığın ve oldubitti dediğin her şeyde o ya da bu nedenle bir sorun çıkmadı mı? İllaki çıkmıştır. Oysa umutlarını korkularınla eşitlediğin takdirde hem temkinli oluyorsun hem azimli. İstediğin olursa ne ala, mutlu olursun; olmazsa da ne ala, çok çok üzülmezsin.

Bazı farklı durumlar da var hayatta. Mesela aynı terazide korkuların umutlara galip geldiği durumlar. Burada durum biraz daha farklıdır.  Çünkü bakıldığında korkuların yoğunluğu umutlarınkinden fazladır. Az hacimde çok ağırlık yaptıklarını bilmezsen o şiraze yine kayacaktır. Bir gram korku bir dolu umuttan ağır gelebilir. Ki çoğu zamanda geliyor zaten. Burada dengeyi sağlamak yukardakinden daha zordur aslında. Ya hiç umutlanmayacaksın ki korku geldiğinde tepe taklak olmayacaksın, ya da gerçekten emin olacaksın umutlarının yoğunluğundan. Bunları yapmakta kolay değil işte. Umutlanmak ya da umutlanmamak zaten öyle istenince olan şeyler değil. Yapılması gereken ne esasen buna bir çözüm diyemiyorum. “Ummadık taş baş yarar.” dediyse atalarımız bundan demiştir herhalde.

Aslında olay ne biliyor musun? Hani o içten içe korktuğun şeyler var ya, onlar korkudan öte gerçek olup bir gün çıkıyor karşına! Onlar gerçek olunca, sen umut koluna istediğin çakılı taşı koy dengeleyemezsin o teraziyi. O korku o kola konduktan sonra bazı umutlarında korku olur dengeni bozar. Şirazen kayar ve bir şeyler koymaya devam edersin sen hala umut koluna, onda kalan birkaç umudun hatırına yaparsın bunu. Sonrası malum aslında! Tecrübe ile edindiğin korkular, tecrübesiz umutlarını yener.

Sonuç olarak terazi önemli, hayat güzel, korkular gerçek, umutlar fena değil işte. Terazi de güzel bir şey aslında ama siz yine de her şeyi tartıp dengelemeye kalkmayın. Özellikle de tecrübeli korkularınızın karşısına yeni yetme umutlarla gelmeyin ;).

Aslında yazı bitti ama küçük bir şey anlatacağım, buraya kadar sıkılanlar okumasın :).

Hani insan bir şeyleri görür ama söylemez, bilir ama dillendirmez, hisseder ama umursamaz ya da heveslendirilmek ister ama heveslenmez ve bunların hepsi olur ya işte bunu yaşıyorum. Beklediğim ve beklemediğim her şeyi yaşar oldum resmen. Rüyalarım bile arada beni gerçek olurum bak diye tehdit ediyor sanki…  Dejavu diyorum dejevu… Artık biraz düşünmesek mi acaba??

Bu yazıyı okuyanlar için üzgünüm, çünkü biliyorum çok saçmaydı. Ama paylaşmakta ısrarcıyım :):):). Okumuş olmanıza bile teşekkür edilir :).

Ve bittiiiiii :) Saygılar Sevgiler…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder