8 Ocak 2017 Pazar

Ne Tesadüf Ama!



Değişik, stresli, karmaşık, saçma ve bir o kadar güzel günler geçiriyorum son zamanlarda. Kendimi bazen bir gemi, bazen bir ağaç ve bazense bir taş gibi hissediyorum. Bazen bunların üçünü bir arada bile hissedebiliyorum; o kadar değişik günler…

Düşünüyorum; beni bu duruma getiren sebepler ne olabilir diye. Buna verebileceğim onlarca cevabım var aslında. Her şeyin bir sebebi olduğuna inananlardanım; her ne kadar yalan olduğunu bilsem de... İşte bazen, yalanlara da inanırsın, tıpkı yalan olamayacak kadar gerçek olan şeylere yalan muamelesi yaptığın gibi…

Değişik günler geçirmemin başlıca sebebi olarak, önemli kararlar vermem gereken bir zaman diliminde olmamı gösteriyorum kendime. Bu da yetmezmiş gibi daha karar almam gerektiğine inandığım birçok durum var ama erteliyorum. Belki de ertelemektir buna sebep kim bilir? Ya da gerçekten tesadüfler midir acaba?

Sahi ya tesadüf denen bir şey var dimi hayatımızda. Gerçi şu değişik günlere kadar benim için böyle bir şey yoktu ama “tesadüf” diye bir kelime varsa olmalı da dimi ama? Evet, evet tesadüf diye bir şey varmış ve ben bu tesadüflere inanmaya başladım. Yanlış anlamayın, inanıyorum derken tesadüflerden anlam çıkartmaya başladım anlamında falan demiyorum. Aksine, olayların sadece ve sadece tesadüf olduğuna inanmaya başladım. Zaten tesadüf denen bir olaya anlam vermek onun tesadüf olmadığına inanmak demek, ama ne yazık ki bunu “tesadüflere inanmak” ile ifade ederek bir yanlış yapılıyor onu da buradan düzeltmiş olalım.

Daha önce yazmış olduğum “İnce Bir Çizgisi Var Hayatın” başlıklı yazımda “Herkesin hayatında tesadüf denen bir oyuncak var. Peki, ama sıradan şeyler içinde tesadüfle süren hayatın, tesadüfleri tesadüf olamayacak kadar gerçek kılmıyor mu sence de?” diye sormuştum. Bu soruya şuan “gerçek kılmıyor ne alakası var?“ diye cevap veriyorum ve böyle inanıyorum. Hani dedim ya bazen yalanlara da inanıyoruz diye, işte bu yüzden bu cevabı veriyorum şuan. Çünkü insanlar gerçeklere inanmıyor artık. Her şey kurgu olmuş, yapmacık olmuş, sahte olmuş… Tıpkı “tesadüf” gibi…

Her şeyin, her olayın gerçek bir cevabı, gerçek bir nedeni ve gerçek bir anlamı olduğuna inandım ben bunca zaman. Tesadüf denen bir şey yoktu benim için. Çünkü hayat bana yalan söylememişti bugüne kadar. Ve şimdi anlıyorum ki; tesadüf hayatın yalan söyleme şekliymiş! Tesadüf varmış ve ben yalan olduğunu bile bile inandığım şeyler gibi inanıyorum artık ona. Anlamlı gördüğün her bir şeyin, hiçbir şey gibi anlamsız kalmak zorunda olduğunu anladım artık…

Güneşe baka baka “güneş yok ki” denebildiğini anladım artık. Yalan olamayacak kadar gerçek olan şeyler de yalan muamelesi görebiliyormuş maalesef…

Ne Tesadüf Ama dimi? 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder