Değişik, stresli, karmaşık, saçma ve bir o kadar güzel
günler geçiriyorum son zamanlarda. Kendimi bazen bir gemi, bazen bir ağaç ve
bazense bir taş gibi hissediyorum. Bazen bunların üçünü bir arada bile
hissedebiliyorum; o kadar değişik günler…
Düşünüyorum; beni bu duruma getiren sebepler ne olabilir
diye. Buna verebileceğim onlarca cevabım var aslında. Her şeyin bir sebebi
olduğuna inananlardanım; her ne kadar yalan olduğunu bilsem de... İşte bazen, yalanlara
da inanırsın, tıpkı yalan olamayacak kadar gerçek olan şeylere yalan muamelesi
yaptığın gibi…
Değişik günler geçirmemin başlıca sebebi olarak, önemli
kararlar vermem gereken bir zaman diliminde olmamı gösteriyorum kendime. Bu da
yetmezmiş gibi daha karar almam gerektiğine inandığım birçok durum var ama
erteliyorum. Belki de ertelemektir buna sebep kim bilir? Ya da gerçekten
tesadüfler midir acaba?
Sahi ya tesadüf denen bir şey var dimi hayatımızda. Gerçi şu
değişik günlere kadar benim için böyle bir şey yoktu ama “tesadüf” diye bir
kelime varsa olmalı da dimi ama? Evet, evet tesadüf diye bir şey varmış ve ben
bu tesadüflere inanmaya başladım. Yanlış anlamayın, inanıyorum derken
tesadüflerden anlam çıkartmaya başladım anlamında falan demiyorum. Aksine,
olayların sadece ve sadece tesadüf olduğuna inanmaya başladım. Zaten tesadüf
denen bir olaya anlam vermek onun tesadüf olmadığına inanmak demek, ama ne
yazık ki bunu “tesadüflere inanmak” ile ifade ederek bir yanlış yapılıyor onu
da buradan düzeltmiş olalım.
Daha önce yazmış olduğum “İnce Bir Çizgisi Var Hayatın”
başlıklı yazımda “Herkesin hayatında tesadüf denen bir oyuncak var. Peki, ama
sıradan şeyler içinde tesadüfle süren hayatın, tesadüfleri tesadüf olamayacak
kadar gerçek kılmıyor mu sence de?” diye sormuştum. Bu soruya şuan “gerçek
kılmıyor ne alakası var?“ diye cevap veriyorum ve böyle inanıyorum. Hani dedim
ya bazen yalanlara da inanıyoruz diye, işte bu yüzden bu cevabı veriyorum şuan.
Çünkü insanlar gerçeklere inanmıyor artık. Her şey kurgu olmuş, yapmacık olmuş,
sahte olmuş… Tıpkı “tesadüf” gibi…
Her şeyin, her olayın gerçek bir cevabı, gerçek bir nedeni
ve gerçek bir anlamı olduğuna inandım ben bunca zaman. Tesadüf denen bir şey
yoktu benim için. Çünkü hayat bana yalan söylememişti bugüne kadar. Ve şimdi
anlıyorum ki; tesadüf hayatın yalan söyleme şekliymiş! Tesadüf varmış ve ben
yalan olduğunu bile bile inandığım şeyler gibi inanıyorum artık ona. Anlamlı
gördüğün her bir şeyin, hiçbir şey gibi anlamsız kalmak zorunda olduğunu
anladım artık…
Güneşe baka baka “güneş yok ki” denebildiğini anladım artık.
Yalan olamayacak kadar gerçek olan şeyler de yalan muamelesi görebiliyormuş
maalesef…
Ne Tesadüf Ama dimi?

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder