Güzel bir sabaha daha uyandım. Güzel diyorum zira
uyandığımda güzel bir farkındalık ile uyandım; yaşıyorum… Evet, şaka yapmıyorum
yaşadığımı fark ettim. Nasıl mı?
Bir sonbahar günü, hava sisli ve puslu, yapraklar dökülmüş,
yüzler düşmüş ve aslında bakıldığında dertli bir dünyaya uyandım bugün. Nasıl
insanların ruh halleri var sanırım dünyanın da ruh halleri var ve mevsimler de
dünyanın ruh halleri oluyor. Hani bir yanım yaprak dökerken diğer yanım bahar
bahçe demiş ya Ahmet Abi, işte bundan demiş sanıyorum. Dünyada bizim gibi
değişken biraz. Ama onun ruh hali tahmin edilebilir seviyelerde belli bir
standartta artık. Henüz insanın ki bu aşamada değil. Hatta tam tersi bile
olabilir. Zira dünyamızda küresel ısınma varken insanlarımızda küresel bir
soğuma olduğunu düşünüyorum.
Benim sabahım, dünyanın yaprak dökerken benim bahar bahçe
olduğum bir sabah oldu. Mutlu açtım gözlerimi ve mutlulukla baktım dertli
dünyaya. Hafif bir gülümseme ile teselli etmek istedim, sonra vazgeçtim ve
biraz yalnız kalması gerektiğini düşündüm. Sonra insanları düşünmeye başladım;
acaba kaç kişi şu an dünya gibi dertli ya da tam tersi benim gibi mutlu?
Cevabını bilemeyeceğim sorulardan birisi ama bunu düşünmekten kendimi alamadım.
Sabah uyanır uyanmaz o kadar çok şey düşünmeye başladım ki,
güne yorgun girmemek adına kafamı dağıtmaya karar verdim. Kahvaltımı yaparken
televizyonu açtım ve malum kahvaltı saatlerinde her kanalda olan kadın programları
gözüme ilişti. İstemsizce ne anlattıklarını merak ettim ve bir tanesinde uzun bir
süre durdum izledim; tam beş dakika! Hayat hikayelerini anlatan insanları
gördüm ve hikayelerine daldım. Baktım ve gördüm ki, hikayeler film gibi, adete
bir senaryo gibiler. Anneme sordum, anne gerçekten bunlar senaryo olabilir mi
diye ve annemin cevabı o hikayelerin gerçek olduğuna inanan ve inandıran bir
cevap oldu. “Neden gerçek olmasın ki?” dedi. Sahi neden olmasındı ki? Şu
güzelim dünya neler gördü, neler duydu, neler yaşadı kim bilir?
Başka insanların hikayelerini dinlerken bir yandan da ben
kendi hikayemi düşünmeye başladım. Benim hayatım mı çok normaldi onları ki mi? Buna
normal olanın benim hayatım olduğu cevabını verdim ancak sonra bir şey fark ettim;
ben de bu dünyada yaşayan bir insanım ve benimde bir hikayem var. Her evin, her
insanın bir hikayesi olduğu gibi evet, benimde bir hikayem var. Bana özel bir hikâye…
Yazılmış hikâye kitaplarının gerçekliklerini düşünmeye
başladım. Kimi gerçek, kimi kurgu ama insanların tamamı gerçek! Yaşanmış gerçek
hikayeler belki de bu yüzden kurgulara göre çok daha güzel geliyor bana. O
gerçeklik duygusu var ya, işte o bambaşka. Belli insanların hayatlarını konu alan
kitaplardaki hayret duygusu ile kurgulardaki hayret duygusu hiçbir zaman aynı
olamaz. Olmasın da zaten! Çünkü biri yaşanmış ve gerçek! “Gerçek” gerçekten
güzel kelime.
Şöyle bir düşününce bir hikâye kitabındaki hayretin kendi
hayatımızda olmadığını fark ediyorum. Hayret edilecek bir şeyin olmamasından
bir şikâyet değil bu söylediğim, ki hayret edilecek daha çok ve daha gerçek
şeyler var aslında. Lakin biz onları biraz öteliyoruz gibi geliyor bana.
Başkalarının hayatında olan olumlu ve olumsuz her şeye hayret edebilen insan,
kendi hayatındaki olumsuzluklara ve dahi gerçek güzelliklere hayret edemiyor! Belli
yaşanmışlıklarla geldiği için midir bilinmez ama asıl hayret edilmesi gereken
şeyin kendimiz olduğunu unutuyoruz çoğu zaman. Evet, insan önce kendine hayret
etmeli, varlığına şükretmeli ve yaşadığını fark etmeli…
Ben bugün yaşadığımı fark ederek uyandım. Büyük farkındalıklar
ile uyandım. Şükrettim varlığıma ve var olanlara. Hayret ettim kendime ve
kendimde olanlara… Belki de bu yüzden sonbaharda çiçekler açtı, bu yüzden bir
yanım bahar bahçe oldu. Belki de bu yüzden gerçekler daha gerçek oldu. Ve evet,
belki de bu yüzden başkalarının hikayesi değil benim hikayem oldu.
Evet, benim de bir hikayem var. Başka hikayelerden daha çok hayret
içeren, daha çok gerçek içeren ve yaşamayı daha gerçek kılan bir hikayem var. Evet,
yazılmış bir hikâye olmayabilir, belki yazılacak da bir hikâye olmayabilir
lakin, yazılsa da yazılmasa da bu hikâye gerçek ve yaşanan bir hikâye. Yazılan değil,
yaşanan bir hikâye! Bu yüzden daha çok hayreti hak ediyor, daha çok şükrü hak
ediyor…
Fark et, şükret, hayret et…







