Eşit kollu bir terazi geçti geçenlerde elime. Severim ben
terazileri. O iki kolu eşitlemek için yerden ufak tefek çakıldan taştan bir o tarafa
koydum bir bu tarafa. Eşitlenince de mutlu oldum. Düşündüm de eskiden
pazarcıların da alıcıların da işi zormuş. Şimdi ne güzel her şey elektronik
hile yok, ağırlık yok oh ne güzel. Ama eskiden pazarda sadece mal alınıp
satılırdı, şimdi satılan sadece mal değil derdimiz o!
Ben teraziyle oynamaya devam ettim. Oradan buradan bulduğum
şeyleri kollara paylaştırıp sürekli bir eşitlemeye çalıştım. Sonra fark ettim
ki, ben elimde bu terazi yokken de sürekli bir şeyleri yan yana koyup kafamdaki
terazide dengede tutuyorum. O dengedeyse mutluyum değilse mutsuz. En çok neleri
tarttığımı düşündüm sonra. Birçok şey geldi aslında aklıma ama en baskın
olanlar umutlarım ve korkularımmış. Hep ikisini dengede tutmaya çalışmışım ve
başardığımda mutlu başaramadığımda mutsuz olmuşum.
Umutlarımla korkularımı eşitleme çabam saçma gelebilir size,
ama bu böyle ve mutlulukta böyle. Biri diğerine üstün geldiğinde denge
bozuluyor tabiri caizse şirazen kayıyor bir allak bullak oluyorsun. Çünkü
korkularla yüzleştirilmeyen umutlar gerçek olmaz! Bunu gerçekten yaşamıyor
musunuz? Öyle sebepsiz nedensiz umutlandığın ve oldubitti dediğin her şeyde o
ya da bu nedenle bir sorun çıkmadı mı? İllaki çıkmıştır. Oysa umutlarını
korkularınla eşitlediğin takdirde hem temkinli oluyorsun hem azimli. İstediğin olursa
ne ala, mutlu olursun; olmazsa da ne ala, çok çok üzülmezsin.
Bazı farklı durumlar da var hayatta. Mesela aynı terazide
korkuların umutlara galip geldiği durumlar. Burada durum biraz daha farklıdır. Çünkü bakıldığında korkuların yoğunluğu umutlarınkinden
fazladır. Az hacimde çok ağırlık yaptıklarını bilmezsen o şiraze yine
kayacaktır. Bir gram korku bir dolu umuttan ağır gelebilir. Ki çoğu zamanda
geliyor zaten. Burada dengeyi sağlamak yukardakinden daha zordur aslında. Ya
hiç umutlanmayacaksın ki korku geldiğinde tepe taklak olmayacaksın, ya da
gerçekten emin olacaksın umutlarının yoğunluğundan. Bunları yapmakta kolay
değil işte. Umutlanmak ya da umutlanmamak zaten öyle istenince olan şeyler
değil. Yapılması gereken ne esasen buna bir çözüm diyemiyorum. “Ummadık taş baş
yarar.” dediyse atalarımız bundan demiştir herhalde.
Aslında olay ne biliyor musun? Hani o içten içe korktuğun şeyler
var ya, onlar korkudan öte gerçek olup bir gün çıkıyor karşına! Onlar gerçek
olunca, sen umut koluna istediğin çakılı taşı koy dengeleyemezsin o teraziyi. O
korku o kola konduktan sonra bazı umutlarında korku olur dengeni bozar. Şirazen
kayar ve bir şeyler koymaya devam edersin sen hala umut koluna, onda kalan
birkaç umudun hatırına yaparsın bunu. Sonrası malum aslında! Tecrübe ile
edindiğin korkular, tecrübesiz umutlarını yener.
Sonuç olarak terazi önemli, hayat güzel, korkular gerçek, umutlar
fena değil işte. Terazi de güzel bir şey aslında ama siz yine de her şeyi
tartıp dengelemeye kalkmayın. Özellikle de tecrübeli korkularınızın karşısına
yeni yetme umutlarla gelmeyin ;).
Aslında yazı bitti ama küçük bir şey anlatacağım, buraya
kadar sıkılanlar okumasın :).
Hani insan bir şeyleri görür ama söylemez, bilir ama
dillendirmez, hisseder ama umursamaz ya da heveslendirilmek ister ama
heveslenmez ve bunların hepsi olur ya işte bunu yaşıyorum. Beklediğim ve
beklemediğim her şeyi yaşar oldum resmen. Rüyalarım bile arada beni gerçek
olurum bak diye tehdit ediyor sanki…
Dejavu diyorum dejevu… Artık biraz düşünmesek mi acaba??
Bu yazıyı okuyanlar için üzgünüm, çünkü biliyorum çok
saçmaydı. Ama paylaşmakta ısrarcıyım :):):). Okumuş olmanıza bile teşekkür edilir
:).
Ve bittiiiiii :) Saygılar Sevgiler…










