10 Ekim 2018 Çarşamba

Zaman



“Zaman” ne demek çok merak ediyorum? Dünyanın en bilinmeyen ve bilinmeye en çok ihtiyaç duyulan kavramın zaman olduğunu düşünüyorum. Düşünmekte işin ayrı bir boyutu zaten de her neyse o konuya da girersek hiç çıkamayız. Zamanda kalalım.

Zaman ne diye internetten arama yapıyorum ve karşıma çıkan cevapların içinde “geçen süre” ifadesini görüyorum. Dikkat edin süre zamana bağlı bir kavram ve içerisinde geçmekte olan şey yani bağıl bir kelime var. Hiç insan görmemiş birine bir insan eli göstererek, insanı tamamen anlamasını beklemek gibi oluyor bu. Birine dedim ama o da aslında insan değil mesela öylesine birisi, bilinmeyen birisi. Neden böyle saçma sapan bir örnek verdiğimi ve şimdi bunun içinden nasıl çıkacağımı merakla beklediğinizi sanıyorum. Merak etmeyin, içinden çıkabilseydim zaten şu an bu yazıyı yazıyor olmazdım; belki de olmak istediğim yerlerde geziyor olurdum.

Hiç hayatınızda sayıların olmadığı düşündünüz mü? 1 yok 2 yok 144 yok… Sayı ile ifade edeceğiniz bir cümleyi, bir kelimeyi nasıl anlatacaktınız? Hadi diyelim ki üçü beşi anlattın bini, milyonu nasıl anlatacaktın? Şimdi bu yazıyı okumaya ara verip beş dakika bunu düşünmeniz gerekiyor aslında…

Dikkat ettiniz mi bilmiyorum ama beş dedim, hem de dakika ile dedim. Neyse dakika konusu bir kenarda dursun sayılara devam edelim. Eğer gerçekten beş dakika düşündüyseniz sayıların bizim için ne kadar önemli olduğunu anlamışsınızdır. Hatta belki demişsinizdir ki, sayılar o ana kadar bulunmadıysa bile bir şekilde o andan sonra bulunacaktır. “Beş demezdik belki “bek” derdik ama o beşi ifade eden bir kelime bulurduk.” demişsinizdir belki de. Kısaca sayıların olmadığı bir hayatı düşüne bildiğinizi pek sanmıyorum. Sanmıyorum diyorum ama bunu kendim yapamadığım için diyorum. Tırnak içerisinde yazdıklarım da kendi cevaplarım aslında. Bu yazı bir eleştiri ise bu kendimi eleştirmektir, yanlış anlamayın…

Gelelim dakikaya, asıl konumuz olan zamana… Ne bu zaman, neden bu zaman, ya kim bu zaman???
Tek tek cevaplamalı mı acaba?

Zaman, insanları doğuran, büyüten ve öldüren fani bir kavram. Fani diyorum zira fani demekte istemiyorum “zaman yok” demek istiyorum ama şimdilik bu da iş görür. Çünkü gün gelecek o zamanın olmadığını anlayacağız. Yine gün gelecek dedim mesela! Çünkü şu an zamanla yoğrulmuşuz. Sayıların olmadığı bir hayatı nasıl düşünemiyorsam, zamanın olmadığı bir şeyi de düşünemiyorum. Ama dediğimde ciddiyim. Gün gelecek ve hayatın film şeridi gibi gözünün önünden geçmeyecek, çünkü o şeritte zamanın şeridi; ama sana ne olacağını da söyleyeyim. İzlediğin güzel filmi düşün, muhtemelen 2 saat civarındadır yani bir zaman içerir ve sen o zaman içerisinde o filmi izlersin. Aradan birkaç gün geçer ve bir arkadaşına o filmi anlatırsın, anlatırsın ama onu iki saat anlatmazsın. Çünkü o iki saatlik film artık zamandan çıkmış ve senin aklında bir nokta an gibi olmuştur. Bu durumda o film, normalde 2 saat bile olsa bittikten sonra bir nokta andır. İşte senin hayatın da böyle olacak! Film şeridi gibi geçmeyecek gözlerinin önünden, o koskoca hayatın bir an olup gelecek gözlerinin önüne. İşte o zaman ne olacak bu zamana arkadaş? Neden her yerimiz zaman? Yok mu bu zamanın çaresi? Uzayda var diyorlar aslında ama oraya mı gitsek acaba? Bu yazının sonu iki ucu güzel değneğe çıkıyor anladım ben…

Zaman, sevmiyorum seni! Keşke olmasaydın diyorum bazen. Lütfen bu sefer düşünün ve bu sefer zaman falan da yok istediğiniz kadar istediğiniz gibi düşünün: zaman olmadan yaşadığınızı…

Sizi bilmem ama ben yazmayı bıraktım ve düşündüm. Yine ne düşündüğümü yazacağım ama eğer sizde düşündüyseniz cevapları kıyaslayınız. Evet, zaman yok; bir yerden bir yere gitmek için gereken zaman yok, birini beklemen gereken zaman yok, bir şeyi öğrenmek için gereken zaman yok, üzülecek zaman yok, tanımak için gerekli zaman yok, sevdiklerine ulaşmak için gereken zaman yok… Yok oğlu yok işte, ama ne yazık ki şu an her şeyin içinde de var! Kim demiş acaba zaman her şeyin ilacı diye? Ne oluyorsa zamandan oluyor bence ama bir zehrin panzehiri de kendisidir ya, o hesap mı acaba?

Zamanın birim olarak formüllerde kullanıldığını biliyorsunuzdur; yol bölü zaman ortalama hızı verir mesela ve ben hızdan nefret ediyorum galiba. Çünkü içinde zaman var ve bu zaman araya mesafeler koyuyor. 

 

   Evet, formül bu…


Burada yol, insanların istemeden aralarında koydukları fiziksel mesafedir ve hız denen şeyde bu yolu yok etmek için üretilen bir terimdir. Zamanda, insanları kavuşturmak için hayatın nazlanma şeklidir işte. Bu formülde nazlanma miktarı sıfıra yaklaştıkça hız artar ve birim zamanda bulunabileceğin yer miktarı artar...

Benden bu kadar. Var ise devamı o da sizden gelsin bence...

Ah be zaman ah…

24 Eylül 2018 Pazartesi

Doğru ve Güzel

"Doğru" güzel kelime; kelime olarak güzel evet ama
insanda çok daha güzel değil mi? "Doğru İnsan"
diyebilmek mesela, kaç insana diyebildiniz ki ya da kaç
insana diyebilirsiniz ki? "Güzel" ise doğru kelime; doğru
olan zaten güzel değil mi? Peki bu iki kelimenin aslında
eş anlamlı olduğunu biliyor muydunuz? Değişik sorular
ama doğru ve güzel sorular bence...

Doğru ve Güzel kelimeleri birer sıfat olup insan
nitelendire bildiklerinde, bir kelimenin sahip olabileceği
değerin çok ve çok üstünde bir değere sahip olurlar.
Bu iki kelimeden biri olsaydım eğer, nitelendireceğim
insanın en Doğru ve en Güzel insan olmasını isterdim
ve bunun için çabalardım.

Evet, belki bu iki kelimeden biri ya da ikisi de değilim
ama ben bir insanım ve beni de nitelendiren kelimeler
var ve olacaktır da. Neden bu iki kelime bir gün beni
nitelendirmesin ki? Güzel bir soru daha bence...

Evet, bir insan, nitelendirir ve nitelendirilebilir bir
varlıktır. Yani bir insan da kendine ait sıfatlar olduğu
gibi başkalarına ait sıfatlarda vardır. Kim bilir gün içinde
kaç insan nitelendiriyoruz fark ediyor muyuz? Yine can
alıcı bir soru daha bence...

Evet, insan diğer insanları nitelendirebilir. Peki bu
nitelendirmeyi neye göre yapar diye düşündüğümde 
aklıma bir örnek geliyor; bir insan ne kadar para
kazanırsa o kadar harcama yapabilir öyle değil mi?
İşte bende dedim ki, sende ne varsa sen insanları öyle
görürsün ve o insanları o şekilde nitelendire bilirsin.
"Kişi kendinden bilir işi." demişler ya sen nasılsan
karşındaki insan da öyledir aslında...

Evet, "Doğru İnsan" olabilmek için ya gerçekten
"Doğru" olacaksın ya da "Doğru İnsan" olabilmek
için çabalayacaksın!..

Doğru'nun bir diğer eş anlamlısı ise Gerçek'tir ve
Gerçeklerin bir gün ortaya çıkmak gibi kötü bir huyu
vardır derler. Evet, gerçekler yavaş yavaş ortaya
çıkıyor biliyorum ve en kötü huyu böyle olsun
diyor ve gülüyorum...

Doğru ve Güzel... Bilmiyorum anladınız mı ama ben
artık şüphe etmiyorum; doğru olan güzeldir, güzel olan
doğrudur! Hiç adetim olmadığı halde bir balık yedim
dün ve çok güzeldi, güzel olduğu için de doğru karardı
doğru tercihti. Güzeldere Şelalesi, adıyla müsamma
o da çok güzeldi o da doğruydu. Doğru ve Güzel bir
kararın sonucu da doğrudur ve güzeldir. Doğru yoldaysan
sonu daima güzeldir...

Hakkımızda Hayırlısı...

16 Eylül 2018 Pazar

Vicdan ve İnsan





“Altın bir madalyon gibi taşınmalı vicdan” demiş Adamlar. Vicdan insana verilmiş en güzel hediyedir. Bir terazidir vicdan. Ancak bu terazide ağırlık değil kendini tartar insan. Söylenen her söz, yapılan her şey bu teraziden geçer.

Hani bir şey yaparsın ya da bir şey söylersin ve aradan çok zaman geçmeden için istemsizce "cız" eder ya, işte o vicdanın insanla konuşmasıdır. Vicdan insanla konuşur ama insan vicdanla konuşamaz; onu tanır, bilir, sesini duyar, ama konuşamaz. Bazen duymaz, bazen duymamazlıktan gelir ancak onu ikna edemez insan. İkna etmek için türlü bahaneler bulur, konuşmaya çalışır, bazen bağırır çağırır her şeyi yapar ancak vicdan ikna olmaz.

Vicdan ile çok uğraşmamalı insan. Onu ikna etmeye onu kandırmaya çalışmamalı. Bunu sürekli yapan insanların vicdanları ya küsecektir ya da ölecektir! Vicdansız insan olarak nitelendirilen o güruhun ortaya çıkma kaynağı budur.

Vicdanının sesini dinlemeli insan. Bazen anlaşılmaz olduğu doğrudur zira o içindeki cızlama sesini anlayamayabilirsin. Bazen de işine gelmez anlamak isteyemezsin ama vicdanın sesini asla susturma.

Susturulmuş vicdanların insana neler yaptırdığını gördükçe çok daha iyi anlarsın onun önemini! Geçen her anını ömür sermayesinden yiyorsun, tabiri caizse cepten yiyorsun. Bu yüzden her anın değeri bir öncekinden fazladır aslında. Çünkü bir şey az ise kıymeti fazladır mantığı vardır ve bu mantıkta şu dünyadaki zamanımız gün geçtikçe azalmakta.

Kalbinin sesini dinle ya da aklının sesini dinle gibi tavsiyeler de vardır literatürümüzde. Ancak kalp ve akıl kandırılmaya en müsait soyut organlarımızdır bizim. Kandırılmış duygu ve düşünceler ile alınacak kararların ne kadar sağlıklı olduğunu tahmin ve tecrübe etmişsinizdir zaten. Her ne kadar kalp ve aklın kandırılmasına sebep yine kendimiz olsak da bazen onlara güvenmeyi kesebiliyoruz. Vicdan ile kalp ve aklın arasındaki fark biraz da burada aslında. Kalp ve aklına küsebilirsin ama vicdanına küsemezsin, kalp ve aklın ile konuşabilirsin ama vicdanın ile konuşamazsın.

Vicdan bir terazidir ve insan kendini onda tartar; doğru ile yanlışı, iyi ile kötüyü ayırt etmek için bir yol göstergesidir vicdan. Bazen bir doktor, bazen bir mühendis, bazen bir hakimdir; esasen bir bilirkişidir vicdan. Her ne yapıyorsan veya yapacaksan bilirkişine, vicdanına sor. Sen sormadan o anlamış ve seninle konuşmaya çoktan başlamış olacaktır zaten. Onu duy ve anlamaya çalış. Sonu güzel olacaktır…


8 Mayıs 2018 Salı

Masalın 1'i




Heyecan ile okuduğum bir kitabın daha sonuna geldim; evet, yine bir son! İlk aldığımda biran evvel bitirmek için hızlı bir şekilde başladığım kitabın, sonları yaklaştıkça bitmemesi için satır satır okumaya başlıyorum. Bir gün ya da bir yıl sürebilir bir kitabı bitirmek ama o sonlar bende hep bir burukluk bırakır. İstemsizce kendisi ile yaşadığım karakter gibi düşünmeye ve yine istemsizce onun gibi yaşamaya başlıyorum. Gün gelip de o kitap bittiğinde ise o karakterden uzaklaşmak oldukça zor oluyor benim için. Hatta bazen kitap bitti diye kendimi teselli etmek durumunda kalıyorum. Belki de bu yazıyı bu sebepten yazıyorumdur, bende bilmiyorum.

Bütün kitaplar bir düşünce ürünüdür ve temelinde bir hayal vardır. Hayaller ise bir masaldır; başkarakterinin hayal sahibi olduğu, iç dünyamızın en mahrem masallarıdır. Birçoğu bize özeldir, kimse bilemez ve bilmemelidir de. Herkesin bilmesini istediğimiz masallarımız ise bir şekilde şansı varsa kitap olup elimize geliyor zaten.

Düşünüyorum da ne çok hayalim var. İçimde barındırdığım masalların her biri bir kitap olsa o kitapları alacak bir kütüphanenin olmamasına yanarım. Neyse ki olmayacak zaten, çünkü hepsi bana özel. Yine de bir gün, birini yazamasam da yaşamak isterdim. Hatta bazen ben yaşayım da yazan başkası olsun diyorum. Sonra yaşamaya çalışıyorum falan filan derken bakıyorum ki olmamış. Hayal ettiğim ile yaşadığım arasında kendim dışında bir benzerlik olmamış. Tabi ki insan beyni, pes etmiyorum ve devam ediyorum yaşamaya. Yaşıyorum olmuyor, bir daha yaşıyorum yine olmuyor. Ne kadar yaşarsam yaşayım olmayınca olmuyor işte, Masalın 1’i dahi olmuyor.

İnsan dediğin büyüyor, olgunlaşıyor; düşünceleri, hayalleri, masalları değişiyor, onlarda olgunlaşıyor. Düşünceleri kontrol etmek, zapt etmek gerçekten çok zordur. Zira o kadar çok düşünceyi bir araya getirmek neredeyse imkânsızdır. Tabi olgunlaşma oranına göre, belli bir yaştan sonra olsa gerek, birçoğunu bir araya getirmeyi başarabiliyorsun ancak buna da çok kısa bir zaman diliminde sahip oluyorsun. İşte o birçok düşünceyi bir arada görebildiğimiz bu kıymetli ve kısa zamanda alacağımz kararlar daha mantıklı ve faydalı olmaktadır. İşte bende böyle bir zamanda en azından Masalın 1’i gerçekleşsin diye birçok masalımdan feragat edip onları basit bir masalın içine dâhil etme kararı aldım.

En azından Masalın 1’i gerçek olsun diye yeni hayat görüşüm “1>0”. Evet, bir büyüktür sıfır! Masalın 1’i için üçe beşe bakmadan 1’e razı gelmekmiş bazen masal. Ben bunu öğrendim ve evet, yeni mottom bu!

20 Mart 2017 Pazartesi

Son(suz)




Peki ya sonra diye sormuş birisi. Cevap vermek istemiş ama verilecek bir cevap bulamamış. Çünkü sonrası yokmuş olamamış olmayacakmış. Cevap beklemeye devam etmişler ve beklerken zaman bitmiş. Dağıldıklarında herkes düşünceye dalmış ve bilinmeyen sonu düşünmüşler. Belki demişler, belki bir gün.. Sonra uykuya dalmak istemişler ama uykuları kaçmış. Uzun uzun düşünmüşler. Ve sabaha ulaşmışlar. Herkes sessiz sessiz birbirine bakmış ve konuşmadan bir karara varmışlar. Madem bu sonun cevabı yok, bu sonu biz yazalım. Herkes bir son yazmış düşüncesine göre ve her yazılan son aslında aynıymış. Mutlak bir son varmış, ya da yokmuş. Son son değilmiş belki ama sonsuz da değilmiş. Belli bir zamandan sonrası yokmuş ama aslında o zamanda belli değilmiş. Sonra zamanı düşünmüşler, ve buna da bir son düşünelim demişler. Düşündükçe düşünmüşler ve sonun tamda şuan olduğuna karar vermişler. Zamanın da sonuna karar vermişler ama bu seferde zaman durmuş. Bir saniye bile ilerle-yememişler. Anlamışlar ki zaman her şeyin ilacı değilmiş. Aslında hiç bir son da son değilmiş. Senin son dediğin şeyde, seninle birlikte o zamanda akıp gidecekmiş. Zamansız gelen her sonun ve her şeyin yaşadığın zamandaki etkileri hiç bir zaman bitmezmiş. Anlamışlar ki son diye bir şey yok. Bitti deyince, bitmesini isteyince bitmezmiş hiç bir şey. Ve zaman ilaç olmazmış hiç bir şeye, üstünü örtermiş sadece. Ve sonunda anlamışlar ki, cevap veremediğin her şey sonsuzmuş. Ve zaman bütün güzellikleri ve acıları bir bir hayatına işleyen bir cetvelden öte bir şey değilmiş. Uzaklarda bir yerlerde bile olsa çektiğin acıyı hüznü hissedip zamanında yaşayan insanlar varmış. Bilmesen de görmesen de duymasan da bu varmış. Sonsuzluğu bilmeyenlerin çizdiği sonlara inananlar bilemezmiş bunu. Çünkü son, son değil sonsuzmuş...

SON...


10 Mart 2017 Cuma

Derin Sessizlik



Bazen kalabalıksındır, bazen yalnız. Bazen yüksek sesler gelir etrafından, bazen sadece sessizlik. Bazen sürekli konuşurken, bazen sadece susarsın.

Sessizlik! Bakma sen sessizlik dediğime, sessizlik çığlıkların en büyüğüdür, sağır eder kulakları. O sessizlik olduğunda başka sesleri duymazsın, fark etmezsin ne oluyor ne bitiyor etrafında. Belki de bir kuyudur sessizlik. Sen düşmüşsündür o kuyuya, dışarda kimse olmadığını bile bile bağırır yardım istersin bir umutla ama aldığın cevap sadece kendi sesinin yankısıdır. Sonra bir yerde yorulur susarsın. Sonra kuyudaki fare ve böceklerin bir şeyleri kemirme sesleri gelir kulağına. Onların o incecik sesleri çığlık gibi gelir kulağına. Tıpkı içini kemiren şeylerin içinde, derinde attığı çığlıklar gibi… Susturamazsın sen onları, onlar ne zaman kemirmekten yorulur o zaman susarlar. Müdahale edemez sadece beklersin, sadece sabır dilersin.

Ağır bir yüktür sessizlik. Kaldırmak gerçekten zordur. Bazen bir kıta, bazen bir cümle, bazen bir kelime, bazense sadece bir hecedir sessizlik. Ama içine düştüğünde bir hece, bitmeyen sayfalara yazılmış bir roman olur, kendini sana çığlıklarla okur. Bunu bile bile söyleyemezsin işte, bir hece bile. Sadece dinlersin…  

Belki yine çok şey söylemek, yazmak istiyorum ama sanırım şuan sessizliği dinleme zamanı.

Öyle işte…

11 Şubat 2017 Cumartesi

Sadece Gerçekler...



Tarih yalan söylemez diye bir söz vardır. Geçmişten ders çıkartmayanlar gelecekte tarihin tekerrüründen mesul olacaklardır. Görmediğiniz, duymadığınız ya da yok öyle bir şey dediğiniz her şey ortaya çıktığı halde bir şeyleri değiştirememek niye? Bazen göz göre göre yanlış yapıyoruz ama bunun değişmesi lazım artık.

Çok güzel bir söz duymuştum geçenlerde birinden; tatlı ve güzel hatalar yapın, kendinize o hatalar için şans verin. Evet, çok mantıklı ve gerçekten hoşuma gitti. Ama bence bir şeyleri karıştırmaya başlıyoruz artık; hata ile yanlış aynı değil! Hata denen şey yapılırken doğru olduğu düşünülerek yapılır ama yanlış öyle değil, göz göre göre de yanlış yapılmaz ki? Kim çaldı bu adaleti ya…

Bize yapılanlar gerçekten başkalarına yapılmadı, yapılmıyor. Biz halen iyi niyetimizle devam edelim dedikçe üzerimize geliyorlar. Allah'a havale etmek güzel bir şey elbet ama bir şeyleri dünya gözüyle de görmek istiyor işte insan. Bazı şeylere dışarıdan bakmak çok kolay, içeride neler oluyor bilen yok! Bir şeyleri boşuna söylemediğimizi de elbet görecektir birileri…

Gerçekten çok şey söylemek istiyorum ama susacağım… Günü geldiğinde gerçekler konuşacaktır zaten. Bize lazım olan sadece gerçekler. Gerçeklerden ve adaletten başka hiçbir şey istemedik biz!

Ve Aykut Kocaman’ın bir sözüyle bitirmek istiyorum;

“GERÇEKLERİN BİR GÜN ORTAYA ÇIKMAK GİBİ KÖTÜ BİR HUYU VARDIR.” O gerçekler ortaya çıktığında siz burada olmayacaksınız ve olamayacaksınız! Gittiğiniz yerde de Allah'ın adaletini yaşayacaksınız! 

19 Ocak 2017 Perşembe

Kişisel Gelişim Üzerine




Hayatınızda her olayın daima en kötüsüne hazırlıklı olun. Mutluluğun formülü kesinlikle budur. Olursa daha çok sevinirsiniz, olmazsa daha az üzülürsünüz, haksız mıyım? 

Mesela penaltı atılıyor. Ben hep "atamaz ya" diyorum ve atınca çok seviniyorum atamazsa da "ben demiştim" deyip az biraz üzülüyorum sadece. Bu penaltı gibi %90 olumlu sonuçlanacak bir olayda bile böyle ise %50nin altında bir ihtimale sahip olaylarda daha güzel olacaktır. 

En kötüye odaklanmak kişisel gelişimin temelidir. Ne yazdığı belirsiz o kişisel gelişim kitaplarını okumayın ya, valla gerek yok. Zaten yalan söylüyorlar. Sürekli yapabilirsin sen şöylesin sen böylesin diye kaldırıp duruyorlar kendi kendilerini ve okurlarını. Yalan arkadaş yapamazsın ya! Adı üstünde kişisel gelişim. Sürekli başarı hikayeleri anlatıyorlar. Yok A firmasının patronu kişisel gelmiş, yok B firmasının Cellosu kişisel gelmiş... Ya yalan! Kimse kişisel gelerek bir şey yapamaz. Onlar en kötü ihtimalle bir kaç kişiyle gelmişlerdir; amca, dayı kim varsa yakınlarında.

İşin özü şu, kişisel gelişimle bir şey olmuyor. Ya toplu geleceksin ya da karşılıklı geleceksin. Tek kişinin gelmesiyle olmaz ki bu iş? Bir de adına kişisel gelişim koymuşlar. Ya kişisel gele gele bir hal olduk bak ne oldu şimdi? Bence kişisel gele gele kişilik kalmadı kimsede. Herkes her şeyin en iyisini biliyor ama ortaya çıkan ürün sadece kişisel!! İşin garip yanı, kişisel gelişmişlerden ortaya olumlu bir şey çıkmasa bile bundan tatmin olabiliyorlar?? Çünkü onlar kişisel geliştiler, ülkenin .......... yani. Boşluklar sınavda çıkar bu arada! 

Siz siz olun kişisel gelişim yapmayın. Tek kalmayın toplu gelin toplu gelişin ya da karşılıklı gelin gidin. Bayram'da ki gibi yine bekleriz deyip bir sonraki bayramı bekleyenler gibi beklemeyin. 


Peki sizce o penaltı kaçtı mı girdi mi? Resimdeki kaleci mi oyuncu mu?
Cevaplarınızı bekliyorum.
Hadi  eyvallah... 



17 Ocak 2017 Salı

Umutlar ve Korkular



Eşit kollu bir terazi geçti geçenlerde elime. Severim ben terazileri. O iki kolu eşitlemek için yerden ufak tefek çakıldan taştan bir o tarafa koydum bir bu tarafa. Eşitlenince de mutlu oldum. Düşündüm de eskiden pazarcıların da alıcıların da işi zormuş. Şimdi ne güzel her şey elektronik hile yok, ağırlık yok oh ne güzel. Ama eskiden pazarda sadece mal alınıp satılırdı, şimdi satılan sadece mal değil derdimiz o!

Ben teraziyle oynamaya devam ettim. Oradan buradan bulduğum şeyleri kollara paylaştırıp sürekli bir eşitlemeye çalıştım. Sonra fark ettim ki, ben elimde bu terazi yokken de sürekli bir şeyleri yan yana koyup kafamdaki terazide dengede tutuyorum. O dengedeyse mutluyum değilse mutsuz. En çok neleri tarttığımı düşündüm sonra. Birçok şey geldi aslında aklıma ama en baskın olanlar umutlarım ve korkularımmış. Hep ikisini dengede tutmaya çalışmışım ve başardığımda mutlu başaramadığımda mutsuz olmuşum.

Umutlarımla korkularımı eşitleme çabam saçma gelebilir size, ama bu böyle ve mutlulukta böyle. Biri diğerine üstün geldiğinde denge bozuluyor tabiri caizse şirazen kayıyor bir allak bullak oluyorsun. Çünkü korkularla yüzleştirilmeyen umutlar gerçek olmaz! Bunu gerçekten yaşamıyor musunuz? Öyle sebepsiz nedensiz umutlandığın ve oldubitti dediğin her şeyde o ya da bu nedenle bir sorun çıkmadı mı? İllaki çıkmıştır. Oysa umutlarını korkularınla eşitlediğin takdirde hem temkinli oluyorsun hem azimli. İstediğin olursa ne ala, mutlu olursun; olmazsa da ne ala, çok çok üzülmezsin.

Bazı farklı durumlar da var hayatta. Mesela aynı terazide korkuların umutlara galip geldiği durumlar. Burada durum biraz daha farklıdır.  Çünkü bakıldığında korkuların yoğunluğu umutlarınkinden fazladır. Az hacimde çok ağırlık yaptıklarını bilmezsen o şiraze yine kayacaktır. Bir gram korku bir dolu umuttan ağır gelebilir. Ki çoğu zamanda geliyor zaten. Burada dengeyi sağlamak yukardakinden daha zordur aslında. Ya hiç umutlanmayacaksın ki korku geldiğinde tepe taklak olmayacaksın, ya da gerçekten emin olacaksın umutlarının yoğunluğundan. Bunları yapmakta kolay değil işte. Umutlanmak ya da umutlanmamak zaten öyle istenince olan şeyler değil. Yapılması gereken ne esasen buna bir çözüm diyemiyorum. “Ummadık taş baş yarar.” dediyse atalarımız bundan demiştir herhalde.

Aslında olay ne biliyor musun? Hani o içten içe korktuğun şeyler var ya, onlar korkudan öte gerçek olup bir gün çıkıyor karşına! Onlar gerçek olunca, sen umut koluna istediğin çakılı taşı koy dengeleyemezsin o teraziyi. O korku o kola konduktan sonra bazı umutlarında korku olur dengeni bozar. Şirazen kayar ve bir şeyler koymaya devam edersin sen hala umut koluna, onda kalan birkaç umudun hatırına yaparsın bunu. Sonrası malum aslında! Tecrübe ile edindiğin korkular, tecrübesiz umutlarını yener.

Sonuç olarak terazi önemli, hayat güzel, korkular gerçek, umutlar fena değil işte. Terazi de güzel bir şey aslında ama siz yine de her şeyi tartıp dengelemeye kalkmayın. Özellikle de tecrübeli korkularınızın karşısına yeni yetme umutlarla gelmeyin ;).

Aslında yazı bitti ama küçük bir şey anlatacağım, buraya kadar sıkılanlar okumasın :).

Hani insan bir şeyleri görür ama söylemez, bilir ama dillendirmez, hisseder ama umursamaz ya da heveslendirilmek ister ama heveslenmez ve bunların hepsi olur ya işte bunu yaşıyorum. Beklediğim ve beklemediğim her şeyi yaşar oldum resmen. Rüyalarım bile arada beni gerçek olurum bak diye tehdit ediyor sanki…  Dejavu diyorum dejevu… Artık biraz düşünmesek mi acaba??

Bu yazıyı okuyanlar için üzgünüm, çünkü biliyorum çok saçmaydı. Ama paylaşmakta ısrarcıyım :):):). Okumuş olmanıza bile teşekkür edilir :).

Ve bittiiiiii :) Saygılar Sevgiler…

8 Ocak 2017 Pazar

Ne Tesadüf Ama!



Değişik, stresli, karmaşık, saçma ve bir o kadar güzel günler geçiriyorum son zamanlarda. Kendimi bazen bir gemi, bazen bir ağaç ve bazense bir taş gibi hissediyorum. Bazen bunların üçünü bir arada bile hissedebiliyorum; o kadar değişik günler…

Düşünüyorum; beni bu duruma getiren sebepler ne olabilir diye. Buna verebileceğim onlarca cevabım var aslında. Her şeyin bir sebebi olduğuna inananlardanım; her ne kadar yalan olduğunu bilsem de... İşte bazen, yalanlara da inanırsın, tıpkı yalan olamayacak kadar gerçek olan şeylere yalan muamelesi yaptığın gibi…

Değişik günler geçirmemin başlıca sebebi olarak, önemli kararlar vermem gereken bir zaman diliminde olmamı gösteriyorum kendime. Bu da yetmezmiş gibi daha karar almam gerektiğine inandığım birçok durum var ama erteliyorum. Belki de ertelemektir buna sebep kim bilir? Ya da gerçekten tesadüfler midir acaba?

Sahi ya tesadüf denen bir şey var dimi hayatımızda. Gerçi şu değişik günlere kadar benim için böyle bir şey yoktu ama “tesadüf” diye bir kelime varsa olmalı da dimi ama? Evet, evet tesadüf diye bir şey varmış ve ben bu tesadüflere inanmaya başladım. Yanlış anlamayın, inanıyorum derken tesadüflerden anlam çıkartmaya başladım anlamında falan demiyorum. Aksine, olayların sadece ve sadece tesadüf olduğuna inanmaya başladım. Zaten tesadüf denen bir olaya anlam vermek onun tesadüf olmadığına inanmak demek, ama ne yazık ki bunu “tesadüflere inanmak” ile ifade ederek bir yanlış yapılıyor onu da buradan düzeltmiş olalım.

Daha önce yazmış olduğum “İnce Bir Çizgisi Var Hayatın” başlıklı yazımda “Herkesin hayatında tesadüf denen bir oyuncak var. Peki, ama sıradan şeyler içinde tesadüfle süren hayatın, tesadüfleri tesadüf olamayacak kadar gerçek kılmıyor mu sence de?” diye sormuştum. Bu soruya şuan “gerçek kılmıyor ne alakası var?“ diye cevap veriyorum ve böyle inanıyorum. Hani dedim ya bazen yalanlara da inanıyoruz diye, işte bu yüzden bu cevabı veriyorum şuan. Çünkü insanlar gerçeklere inanmıyor artık. Her şey kurgu olmuş, yapmacık olmuş, sahte olmuş… Tıpkı “tesadüf” gibi…

Her şeyin, her olayın gerçek bir cevabı, gerçek bir nedeni ve gerçek bir anlamı olduğuna inandım ben bunca zaman. Tesadüf denen bir şey yoktu benim için. Çünkü hayat bana yalan söylememişti bugüne kadar. Ve şimdi anlıyorum ki; tesadüf hayatın yalan söyleme şekliymiş! Tesadüf varmış ve ben yalan olduğunu bile bile inandığım şeyler gibi inanıyorum artık ona. Anlamlı gördüğün her bir şeyin, hiçbir şey gibi anlamsız kalmak zorunda olduğunu anladım artık…

Güneşe baka baka “güneş yok ki” denebildiğini anladım artık. Yalan olamayacak kadar gerçek olan şeyler de yalan muamelesi görebiliyormuş maalesef…

Ne Tesadüf Ama dimi?