8 Mayıs 2018 Salı

Masalın 1'i




Heyecan ile okuduğum bir kitabın daha sonuna geldim; evet, yine bir son! İlk aldığımda biran evvel bitirmek için hızlı bir şekilde başladığım kitabın, sonları yaklaştıkça bitmemesi için satır satır okumaya başlıyorum. Bir gün ya da bir yıl sürebilir bir kitabı bitirmek ama o sonlar bende hep bir burukluk bırakır. İstemsizce kendisi ile yaşadığım karakter gibi düşünmeye ve yine istemsizce onun gibi yaşamaya başlıyorum. Gün gelip de o kitap bittiğinde ise o karakterden uzaklaşmak oldukça zor oluyor benim için. Hatta bazen kitap bitti diye kendimi teselli etmek durumunda kalıyorum. Belki de bu yazıyı bu sebepten yazıyorumdur, bende bilmiyorum.

Bütün kitaplar bir düşünce ürünüdür ve temelinde bir hayal vardır. Hayaller ise bir masaldır; başkarakterinin hayal sahibi olduğu, iç dünyamızın en mahrem masallarıdır. Birçoğu bize özeldir, kimse bilemez ve bilmemelidir de. Herkesin bilmesini istediğimiz masallarımız ise bir şekilde şansı varsa kitap olup elimize geliyor zaten.

Düşünüyorum da ne çok hayalim var. İçimde barındırdığım masalların her biri bir kitap olsa o kitapları alacak bir kütüphanenin olmamasına yanarım. Neyse ki olmayacak zaten, çünkü hepsi bana özel. Yine de bir gün, birini yazamasam da yaşamak isterdim. Hatta bazen ben yaşayım da yazan başkası olsun diyorum. Sonra yaşamaya çalışıyorum falan filan derken bakıyorum ki olmamış. Hayal ettiğim ile yaşadığım arasında kendim dışında bir benzerlik olmamış. Tabi ki insan beyni, pes etmiyorum ve devam ediyorum yaşamaya. Yaşıyorum olmuyor, bir daha yaşıyorum yine olmuyor. Ne kadar yaşarsam yaşayım olmayınca olmuyor işte, Masalın 1’i dahi olmuyor.

İnsan dediğin büyüyor, olgunlaşıyor; düşünceleri, hayalleri, masalları değişiyor, onlarda olgunlaşıyor. Düşünceleri kontrol etmek, zapt etmek gerçekten çok zordur. Zira o kadar çok düşünceyi bir araya getirmek neredeyse imkânsızdır. Tabi olgunlaşma oranına göre, belli bir yaştan sonra olsa gerek, birçoğunu bir araya getirmeyi başarabiliyorsun ancak buna da çok kısa bir zaman diliminde sahip oluyorsun. İşte o birçok düşünceyi bir arada görebildiğimiz bu kıymetli ve kısa zamanda alacağımz kararlar daha mantıklı ve faydalı olmaktadır. İşte bende böyle bir zamanda en azından Masalın 1’i gerçekleşsin diye birçok masalımdan feragat edip onları basit bir masalın içine dâhil etme kararı aldım.

En azından Masalın 1’i gerçek olsun diye yeni hayat görüşüm “1>0”. Evet, bir büyüktür sıfır! Masalın 1’i için üçe beşe bakmadan 1’e razı gelmekmiş bazen masal. Ben bunu öğrendim ve evet, yeni mottom bu!

20 Mart 2017 Pazartesi

Son(suz)




Peki ya sonra diye sormuş birisi. Cevap vermek istemiş ama verilecek bir cevap bulamamış. Çünkü sonrası yokmuş olamamış olmayacakmış. Cevap beklemeye devam etmişler ve beklerken zaman bitmiş. Dağıldıklarında herkes düşünceye dalmış ve bilinmeyen sonu düşünmüşler. Belki demişler, belki bir gün.. Sonra uykuya dalmak istemişler ama uykuları kaçmış. Uzun uzun düşünmüşler. Ve sabaha ulaşmışlar. Herkes sessiz sessiz birbirine bakmış ve konuşmadan bir karara varmışlar. Madem bu sonun cevabı yok, bu sonu biz yazalım. Herkes bir son yazmış düşüncesine göre ve her yazılan son aslında aynıymış. Mutlak bir son varmış, ya da yokmuş. Son son değilmiş belki ama sonsuz da değilmiş. Belli bir zamandan sonrası yokmuş ama aslında o zamanda belli değilmiş. Sonra zamanı düşünmüşler, ve buna da bir son düşünelim demişler. Düşündükçe düşünmüşler ve sonun tamda şuan olduğuna karar vermişler. Zamanın da sonuna karar vermişler ama bu seferde zaman durmuş. Bir saniye bile ilerle-yememişler. Anlamışlar ki zaman her şeyin ilacı değilmiş. Aslında hiç bir son da son değilmiş. Senin son dediğin şeyde, seninle birlikte o zamanda akıp gidecekmiş. Zamansız gelen her sonun ve her şeyin yaşadığın zamandaki etkileri hiç bir zaman bitmezmiş. Anlamışlar ki son diye bir şey yok. Bitti deyince, bitmesini isteyince bitmezmiş hiç bir şey. Ve zaman ilaç olmazmış hiç bir şeye, üstünü örtermiş sadece. Ve sonunda anlamışlar ki, cevap veremediğin her şey sonsuzmuş. Ve zaman bütün güzellikleri ve acıları bir bir hayatına işleyen bir cetvelden öte bir şey değilmiş. Uzaklarda bir yerlerde bile olsa çektiğin acıyı hüznü hissedip zamanında yaşayan insanlar varmış. Bilmesen de görmesen de duymasan da bu varmış. Sonsuzluğu bilmeyenlerin çizdiği sonlara inananlar bilemezmiş bunu. Çünkü son, son değil sonsuzmuş...

SON...


10 Mart 2017 Cuma

Derin Sessizlik



Bazen kalabalıksındır, bazen yalnız. Bazen yüksek sesler gelir etrafından, bazen sadece sessizlik. Bazen sürekli konuşurken, bazen sadece susarsın.

Sessizlik! Bakma sen sessizlik dediğime, sessizlik çığlıkların en büyüğüdür, sağır eder kulakları. O sessizlik olduğunda başka sesleri duymazsın, fark etmezsin ne oluyor ne bitiyor etrafında. Belki de bir kuyudur sessizlik. Sen düşmüşsündür o kuyuya, dışarda kimse olmadığını bile bile bağırır yardım istersin bir umutla ama aldığın cevap sadece kendi sesinin yankısıdır. Sonra bir yerde yorulur susarsın. Sonra kuyudaki fare ve böceklerin bir şeyleri kemirme sesleri gelir kulağına. Onların o incecik sesleri çığlık gibi gelir kulağına. Tıpkı içini kemiren şeylerin içinde, derinde attığı çığlıklar gibi… Susturamazsın sen onları, onlar ne zaman kemirmekten yorulur o zaman susarlar. Müdahale edemez sadece beklersin, sadece sabır dilersin.

Ağır bir yüktür sessizlik. Kaldırmak gerçekten zordur. Bazen bir kıta, bazen bir cümle, bazen bir kelime, bazense sadece bir hecedir sessizlik. Ama içine düştüğünde bir hece, bitmeyen sayfalara yazılmış bir roman olur, kendini sana çığlıklarla okur. Bunu bile bile söyleyemezsin işte, bir hece bile. Sadece dinlersin…  

Belki yine çok şey söylemek, yazmak istiyorum ama sanırım şuan sessizliği dinleme zamanı.

Öyle işte…

11 Şubat 2017 Cumartesi

Sadece Gerçekler...



Tarih yalan söylemez diye bir söz vardır. Geçmişten ders çıkartmayanlar gelecekte tarihin tekerrüründen mesul olacaklardır. Görmediğiniz, duymadığınız ya da yok öyle bir şey dediğiniz her şey ortaya çıktığı halde bir şeyleri değiştirememek niye? Bazen göz göre göre yanlış yapıyoruz ama bunun değişmesi lazım artık.

Çok güzel bir söz duymuştum geçenlerde birinden; tatlı ve güzel hatalar yapın, kendinize o hatalar için şans verin. Evet, çok mantıklı ve gerçekten hoşuma gitti. Ama bence bir şeyleri karıştırmaya başlıyoruz artık; hata ile yanlış aynı değil! Hata denen şey yapılırken doğru olduğu düşünülerek yapılır ama yanlış öyle değil, göz göre göre de yanlış yapılmaz ki? Kim çaldı bu adaleti ya…

Bize yapılanlar gerçekten başkalarına yapılmadı, yapılmıyor. Biz halen iyi niyetimizle devam edelim dedikçe üzerimize geliyorlar. Allah'a havale etmek güzel bir şey elbet ama bir şeyleri dünya gözüyle de görmek istiyor işte insan. Bazı şeylere dışarıdan bakmak çok kolay, içeride neler oluyor bilen yok! Bir şeyleri boşuna söylemediğimizi de elbet görecektir birileri…

Gerçekten çok şey söylemek istiyorum ama susacağım… Günü geldiğinde gerçekler konuşacaktır zaten. Bize lazım olan sadece gerçekler. Gerçeklerden ve adaletten başka hiçbir şey istemedik biz!

Ve Aykut Kocaman’ın bir sözüyle bitirmek istiyorum;

“GERÇEKLERİN BİR GÜN ORTAYA ÇIKMAK GİBİ KÖTÜ BİR HUYU VARDIR.” O gerçekler ortaya çıktığında siz burada olmayacaksınız ve olamayacaksınız! Gittiğiniz yerde de Allah'ın adaletini yaşayacaksınız! 

19 Ocak 2017 Perşembe

Kişisel Gelişim Üzerine




Hayatınızda her olayın daima en kötüsüne hazırlıklı olun. Mutluluğun formülü kesinlikle budur. Olursa daha çok sevinirsiniz, olmazsa daha az üzülürsünüz, haksız mıyım? 

Mesela penaltı atılıyor. Ben hep "atamaz ya" diyorum ve atınca çok seviniyorum atamazsa da "ben demiştim" deyip az biraz üzülüyorum sadece. Bu penaltı gibi %90 olumlu sonuçlanacak bir olayda bile böyle ise %50nin altında bir ihtimale sahip olaylarda daha güzel olacaktır. 

En kötüye odaklanmak kişisel gelişimin temelidir. Ne yazdığı belirsiz o kişisel gelişim kitaplarını okumayın ya, valla gerek yok. Zaten yalan söylüyorlar. Sürekli yapabilirsin sen şöylesin sen böylesin diye kaldırıp duruyorlar kendi kendilerini ve okurlarını. Yalan arkadaş yapamazsın ya! Adı üstünde kişisel gelişim. Sürekli başarı hikayeleri anlatıyorlar. Yok A firmasının patronu kişisel gelmiş, yok B firmasının Cellosu kişisel gelmiş... Ya yalan! Kimse kişisel gelerek bir şey yapamaz. Onlar en kötü ihtimalle bir kaç kişiyle gelmişlerdir; amca, dayı kim varsa yakınlarında.

İşin özü şu, kişisel gelişimle bir şey olmuyor. Ya toplu geleceksin ya da karşılıklı geleceksin. Tek kişinin gelmesiyle olmaz ki bu iş? Bir de adına kişisel gelişim koymuşlar. Ya kişisel gele gele bir hal olduk bak ne oldu şimdi? Bence kişisel gele gele kişilik kalmadı kimsede. Herkes her şeyin en iyisini biliyor ama ortaya çıkan ürün sadece kişisel!! İşin garip yanı, kişisel gelişmişlerden ortaya olumlu bir şey çıkmasa bile bundan tatmin olabiliyorlar?? Çünkü onlar kişisel geliştiler, ülkenin .......... yani. Boşluklar sınavda çıkar bu arada! 

Siz siz olun kişisel gelişim yapmayın. Tek kalmayın toplu gelin toplu gelişin ya da karşılıklı gelin gidin. Bayram'da ki gibi yine bekleriz deyip bir sonraki bayramı bekleyenler gibi beklemeyin. 


Peki sizce o penaltı kaçtı mı girdi mi? Resimdeki kaleci mi oyuncu mu?
Cevaplarınızı bekliyorum.
Hadi  eyvallah... 



17 Ocak 2017 Salı

Umutlar ve Korkular



Eşit kollu bir terazi geçti geçenlerde elime. Severim ben terazileri. O iki kolu eşitlemek için yerden ufak tefek çakıldan taştan bir o tarafa koydum bir bu tarafa. Eşitlenince de mutlu oldum. Düşündüm de eskiden pazarcıların da alıcıların da işi zormuş. Şimdi ne güzel her şey elektronik hile yok, ağırlık yok oh ne güzel. Ama eskiden pazarda sadece mal alınıp satılırdı, şimdi satılan sadece mal değil derdimiz o!

Ben teraziyle oynamaya devam ettim. Oradan buradan bulduğum şeyleri kollara paylaştırıp sürekli bir eşitlemeye çalıştım. Sonra fark ettim ki, ben elimde bu terazi yokken de sürekli bir şeyleri yan yana koyup kafamdaki terazide dengede tutuyorum. O dengedeyse mutluyum değilse mutsuz. En çok neleri tarttığımı düşündüm sonra. Birçok şey geldi aslında aklıma ama en baskın olanlar umutlarım ve korkularımmış. Hep ikisini dengede tutmaya çalışmışım ve başardığımda mutlu başaramadığımda mutsuz olmuşum.

Umutlarımla korkularımı eşitleme çabam saçma gelebilir size, ama bu böyle ve mutlulukta böyle. Biri diğerine üstün geldiğinde denge bozuluyor tabiri caizse şirazen kayıyor bir allak bullak oluyorsun. Çünkü korkularla yüzleştirilmeyen umutlar gerçek olmaz! Bunu gerçekten yaşamıyor musunuz? Öyle sebepsiz nedensiz umutlandığın ve oldubitti dediğin her şeyde o ya da bu nedenle bir sorun çıkmadı mı? İllaki çıkmıştır. Oysa umutlarını korkularınla eşitlediğin takdirde hem temkinli oluyorsun hem azimli. İstediğin olursa ne ala, mutlu olursun; olmazsa da ne ala, çok çok üzülmezsin.

Bazı farklı durumlar da var hayatta. Mesela aynı terazide korkuların umutlara galip geldiği durumlar. Burada durum biraz daha farklıdır.  Çünkü bakıldığında korkuların yoğunluğu umutlarınkinden fazladır. Az hacimde çok ağırlık yaptıklarını bilmezsen o şiraze yine kayacaktır. Bir gram korku bir dolu umuttan ağır gelebilir. Ki çoğu zamanda geliyor zaten. Burada dengeyi sağlamak yukardakinden daha zordur aslında. Ya hiç umutlanmayacaksın ki korku geldiğinde tepe taklak olmayacaksın, ya da gerçekten emin olacaksın umutlarının yoğunluğundan. Bunları yapmakta kolay değil işte. Umutlanmak ya da umutlanmamak zaten öyle istenince olan şeyler değil. Yapılması gereken ne esasen buna bir çözüm diyemiyorum. “Ummadık taş baş yarar.” dediyse atalarımız bundan demiştir herhalde.

Aslında olay ne biliyor musun? Hani o içten içe korktuğun şeyler var ya, onlar korkudan öte gerçek olup bir gün çıkıyor karşına! Onlar gerçek olunca, sen umut koluna istediğin çakılı taşı koy dengeleyemezsin o teraziyi. O korku o kola konduktan sonra bazı umutlarında korku olur dengeni bozar. Şirazen kayar ve bir şeyler koymaya devam edersin sen hala umut koluna, onda kalan birkaç umudun hatırına yaparsın bunu. Sonrası malum aslında! Tecrübe ile edindiğin korkular, tecrübesiz umutlarını yener.

Sonuç olarak terazi önemli, hayat güzel, korkular gerçek, umutlar fena değil işte. Terazi de güzel bir şey aslında ama siz yine de her şeyi tartıp dengelemeye kalkmayın. Özellikle de tecrübeli korkularınızın karşısına yeni yetme umutlarla gelmeyin ;).

Aslında yazı bitti ama küçük bir şey anlatacağım, buraya kadar sıkılanlar okumasın :).

Hani insan bir şeyleri görür ama söylemez, bilir ama dillendirmez, hisseder ama umursamaz ya da heveslendirilmek ister ama heveslenmez ve bunların hepsi olur ya işte bunu yaşıyorum. Beklediğim ve beklemediğim her şeyi yaşar oldum resmen. Rüyalarım bile arada beni gerçek olurum bak diye tehdit ediyor sanki…  Dejavu diyorum dejevu… Artık biraz düşünmesek mi acaba??

Bu yazıyı okuyanlar için üzgünüm, çünkü biliyorum çok saçmaydı. Ama paylaşmakta ısrarcıyım :):):). Okumuş olmanıza bile teşekkür edilir :).

Ve bittiiiiii :) Saygılar Sevgiler…

8 Ocak 2017 Pazar

Ne Tesadüf Ama!



Değişik, stresli, karmaşık, saçma ve bir o kadar güzel günler geçiriyorum son zamanlarda. Kendimi bazen bir gemi, bazen bir ağaç ve bazense bir taş gibi hissediyorum. Bazen bunların üçünü bir arada bile hissedebiliyorum; o kadar değişik günler…

Düşünüyorum; beni bu duruma getiren sebepler ne olabilir diye. Buna verebileceğim onlarca cevabım var aslında. Her şeyin bir sebebi olduğuna inananlardanım; her ne kadar yalan olduğunu bilsem de... İşte bazen, yalanlara da inanırsın, tıpkı yalan olamayacak kadar gerçek olan şeylere yalan muamelesi yaptığın gibi…

Değişik günler geçirmemin başlıca sebebi olarak, önemli kararlar vermem gereken bir zaman diliminde olmamı gösteriyorum kendime. Bu da yetmezmiş gibi daha karar almam gerektiğine inandığım birçok durum var ama erteliyorum. Belki de ertelemektir buna sebep kim bilir? Ya da gerçekten tesadüfler midir acaba?

Sahi ya tesadüf denen bir şey var dimi hayatımızda. Gerçi şu değişik günlere kadar benim için böyle bir şey yoktu ama “tesadüf” diye bir kelime varsa olmalı da dimi ama? Evet, evet tesadüf diye bir şey varmış ve ben bu tesadüflere inanmaya başladım. Yanlış anlamayın, inanıyorum derken tesadüflerden anlam çıkartmaya başladım anlamında falan demiyorum. Aksine, olayların sadece ve sadece tesadüf olduğuna inanmaya başladım. Zaten tesadüf denen bir olaya anlam vermek onun tesadüf olmadığına inanmak demek, ama ne yazık ki bunu “tesadüflere inanmak” ile ifade ederek bir yanlış yapılıyor onu da buradan düzeltmiş olalım.

Daha önce yazmış olduğum “İnce Bir Çizgisi Var Hayatın” başlıklı yazımda “Herkesin hayatında tesadüf denen bir oyuncak var. Peki, ama sıradan şeyler içinde tesadüfle süren hayatın, tesadüfleri tesadüf olamayacak kadar gerçek kılmıyor mu sence de?” diye sormuştum. Bu soruya şuan “gerçek kılmıyor ne alakası var?“ diye cevap veriyorum ve böyle inanıyorum. Hani dedim ya bazen yalanlara da inanıyoruz diye, işte bu yüzden bu cevabı veriyorum şuan. Çünkü insanlar gerçeklere inanmıyor artık. Her şey kurgu olmuş, yapmacık olmuş, sahte olmuş… Tıpkı “tesadüf” gibi…

Her şeyin, her olayın gerçek bir cevabı, gerçek bir nedeni ve gerçek bir anlamı olduğuna inandım ben bunca zaman. Tesadüf denen bir şey yoktu benim için. Çünkü hayat bana yalan söylememişti bugüne kadar. Ve şimdi anlıyorum ki; tesadüf hayatın yalan söyleme şekliymiş! Tesadüf varmış ve ben yalan olduğunu bile bile inandığım şeyler gibi inanıyorum artık ona. Anlamlı gördüğün her bir şeyin, hiçbir şey gibi anlamsız kalmak zorunda olduğunu anladım artık…

Güneşe baka baka “güneş yok ki” denebildiğini anladım artık. Yalan olamayacak kadar gerçek olan şeyler de yalan muamelesi görebiliyormuş maalesef…

Ne Tesadüf Ama dimi? 

31 Aralık 2016 Cumartesi

Bir Dost Mutlu Yıllar Diler..



Hoş geldin 2017! Herkese mutlu, güzel, sağlıklı ve huzurlu bir yıl diliyorum.

“2016 herkes için olduğu gibi benim içinde kötü geçti. Zor bir yıldı. Elbette ki güldük eğlendik ama bir faydasını görmedim. Aşk yoktu, para yoktu, o yoktu bu yoktu; şöyle oldu, böyle oldu... Çok kötüydü be abi çok!”

Şu yukarıda yazdığım paragraf ile aynı doğrultuda o kadar çok paylaşım gördüm ki canım çekti. Bende giydirmek istedim 2016 ya. Şöyle bir baktım da, ne kadar iğrenç bir yılmış öyle ya, nasıl yaşadık biz bu 365 günü? Hepimizi tebrik ediyorum; gerçekten!

Her yeni yıl girerken güzel güzel dilekler diliyoruz, hediyeler alıyoruz, eğleniyoruz falan filan işte biliyorsunuz. Peki, neden her yıla girerken bir önceki yılın canına okuyoruz. Ona da böyle güzellikler dileyerek girmedik mi? Ya sanıyoruz ki bir insanın 365 günü de iyi geçecek. Hayır abi geçmeyecek! 2017de de üzüleceksin, ağlayacaksın, kaybedeceksin, hayal kırıklıkları yaşayacaksın; çocuklar yine ölecek ve yine kimsenin umurunda olmayacak. Yine dünyanın her yerinden güzel güzel mesajlar gelecek ama yine hiçbir şey yapılmayacak.

2017’nin 2016’dan çok bir farkı olmayacak yani çok bir şey beklemeyin. Hatta 2017’den korkun ya! Bir günlüğüne dünya günlük gülistanlık olsun, sonrası “ne olursa olsun” mu bu, ne bu, nasıl bir Polyannacılık bu ben anlamıyorum ya. Kimseyi umutsuzluğa düşürmek niyetinde değilim, ama bu denli gerçekliği saptırma sahası içinde olunması da çok saçma. Geçen her saniye gibi geçecek o saniye ve sonra bir anda dünya farklı bir dünyaya dönüşecek, öyle mi? Böyle bir şey yok abi!  Mesela şuan yeni yıla giren insanla benim aramda ne fark var? Ben bir sene gerideyim esprisi mi yapıyım yani.  Bu mudur abi ya? Vallahi çok saçma.

Neyse tamam tamam sustum J.

1 sene sonra bugün küfürler edeceğiniz yıl için şuan güzellikler dilemeyin ki pişman olmayın benim derdim bu yoksa biliyorsunuz yani ben öyle bir insan mıyım? J J. İyisiyle, kötüsüyle hayırlı bir yıl olsun sonrası olur gider be abi ;).

Dost Acı Söyler; Mutlu Yıllar Diler J

Saitcan

19 Aralık 2016 Pazartesi

BİR MASAL YAZMAK İSTERDİM

BİR MASAL YAZMAK İSTERDİM





Bir masal yazmak isterdim. İçinde kahramanlarım olsun, hayal ötesi güzellikler olsun ve bir gün gerçek olsun... 

Biz masallarla büyüdük. Sanki varlarmışcasına inandığımız kahramanlarımız oldu. Okurken, dinlerken hep o masum ve kahraman insanın yerinde olduk. Kötülükler vardı masalda ama hep biz kazanıyorduk. Hep güzel biterdi sonları. İnanırdık biz onlara; hayal ötesi güzelliklere ve gerçek olacaklarına. 

Okurken hep derdim, bir gün bende bir masal yazacağım ve kahramanı ben olacağım. İçinde ailem ve bütün sevdiklerim olacaktı. Etrafım hep iyi insanlarla dolu olacaktı. Kötüler hep kaybedecekti. Hayal ötesi güzellikler olacaktı içinde ve herkes bir masaldı gerçek oldu diyecekti. İstanbul'un yeşil gökyüzünde uçaklarım uçacaktı...

25ime günler kaldı ve ben bugün anladım. Masallar gerçek olmazmış. İyiler daima kazanmazmış. Hatta çoğu kez iyilik mağlubiyetin tesellisi olacakmış. Tıpkı "Basit Golller Yedik" gibi ya da "iyi oynadık ama kaybettik" gibi... Zaten iyiler kazansaymış kıyamet kopmazmış ki!..

Artık bir masal yazmak istemiyorum. Hep başkasının masalında figüran olduk yine öyle kalırız problem mi? Bence değil.. 

Zaten masallar kısa olurdu. İyi biterdi ama sonrası hiç yoktu. Yine olmayacak. Sonu olmayan bir masal yazmak kime kısmetmiş ki buna talip oldum bilmiyorum. İdealist genç geç bunları geç... 

Sanırım masallardan çıkıp artık gerçek dünyaya biraz bakmak gerek. Geç oldu ama daha 25 olmadık :). 

Gül geç dünyaya demiştim daha önce, iyi geçse de gül kötü geçse de. Hayat ağlayacak kadar uzun değil, sevinecek kadar eğlenceli değil. Nasipten öte yol yok; nasibine, kaderine razı ol. 

22 Mayıs 2016 Pazar

İlet-İşim


İletişim. Ne kadar, nasıl, niye, neden iletişim? Hepsinden önce nedir bu iletişim? Aslında herkes biliyor bunun cevabını ancak sonuç ne? Kocaman bir hiç!

İletişim, karşındakine fikir ve düşüncelerini iletmektir, konuşmaktır, anlatmak ve anlamaktır evet. Aslında çok iyi yaptığımızı düşünüyoruz bunu. Her şekilde her insanla güzel bir şekilde konuşup muhabbet edebiliyoruz. Ama kelime olarak iletişim kelimesinin anlamına uygun iletiyi aslında doğru veremiyoruz. İlettiğimizi düşündüğümüz fikirler bize anlaşılmamış olarak geri dönüyor. Ya da tam tersi, bize iletildiği sanılan şeyler gerçekte iletilmemiş oluyor. Çünkü iletişimin ham maddesi olan iletmek fiili ile pek fazla işimiz olmuyor. İletmek işimiz olmadığı sürece ilet-işim olmayacak!

İletmek, her zaman konuşmak fiili ile yapılamaz. Bazen görselliğe, bazen ispata, bazen yaşatmaya da müracaat etmeliyiz. Mesela, sizin zihninizde oturmuş, net bir şeyi karşı tarafa o netlikle anlatamazsınız. Zira sizin zihninize oturana kadar geçen zamanı karşıya da vermeli ve onu kafanızda netleştiren düşünce ve varsa ispatları ve hatta varsa yaşanmışlıkları ona sunarak bunu yapabilirsiniz. Belki bu sayede sizde netleşen zaman, ileti muhatabı için kısalabilir ve hatta hiç olmayabilir.

Sonuç olarak, iletişim için daha doğrusu iletmek için iki şey önemlidir. En başta kelimenin kendisinde olan sahiplik ifadesi, ya da diğer bir ifade ile isminin içindeki o gizli iyelik ekinin hakkını vermektir. Yani, iletmek işimiz olmalı ki ilet-işim olsun. Diğeri ise, iletmek istenen neyse en başta bunun kendi kafanızda netleşmesi ve daha sonra bu netliğe size götüren sebeplerle birlikte iletmek fiiline geçilmesidir. Kendinizi inandıramadığınız şeyi başkasına inandırmazsınız, kendinize ispat edemediğiniz şeyi başkasına ispat edemezsiniz.

İletişimiz bol olsun…


Saitcan