“Altın bir madalyon gibi taşınmalı vicdan” demiş Adamlar.
Vicdan insana verilmiş en güzel hediyedir. Bir terazidir vicdan. Ancak bu
terazide ağırlık değil kendini tartar insan. Söylenen her söz, yapılan her şey
bu teraziden geçer.
Hani bir şey yaparsın ya da bir şey söylersin ve aradan çok
zaman geçmeden için istemsizce "cız" eder ya, işte o vicdanın insanla
konuşmasıdır. Vicdan insanla konuşur ama insan vicdanla konuşamaz; onu tanır,
bilir, sesini duyar, ama konuşamaz. Bazen duymaz, bazen duymamazlıktan gelir
ancak onu ikna edemez insan. İkna etmek için türlü bahaneler bulur, konuşmaya
çalışır, bazen bağırır çağırır her şeyi yapar ancak vicdan ikna olmaz.
Vicdan ile çok uğraşmamalı insan. Onu ikna etmeye onu
kandırmaya çalışmamalı. Bunu sürekli yapan insanların vicdanları ya küsecektir
ya da ölecektir! Vicdansız insan olarak nitelendirilen o güruhun ortaya çıkma
kaynağı budur.
Vicdanının sesini dinlemeli insan. Bazen anlaşılmaz olduğu
doğrudur zira o içindeki cızlama sesini anlayamayabilirsin. Bazen de işine
gelmez anlamak isteyemezsin ama vicdanın sesini asla susturma.
Susturulmuş vicdanların insana neler yaptırdığını gördükçe
çok daha iyi anlarsın onun önemini! Geçen her anını ömür sermayesinden
yiyorsun, tabiri caizse cepten yiyorsun. Bu yüzden her anın değeri bir
öncekinden fazladır aslında. Çünkü bir şey az ise kıymeti fazladır mantığı
vardır ve bu mantıkta şu dünyadaki zamanımız gün geçtikçe azalmakta.
Kalbinin sesini dinle ya da aklının sesini dinle gibi
tavsiyeler de vardır literatürümüzde. Ancak kalp ve akıl kandırılmaya en müsait
soyut organlarımızdır bizim. Kandırılmış duygu ve düşünceler ile alınacak
kararların ne kadar sağlıklı olduğunu tahmin ve tecrübe etmişsinizdir zaten. Her
ne kadar kalp ve aklın kandırılmasına sebep yine kendimiz olsak da bazen onlara
güvenmeyi kesebiliyoruz. Vicdan ile kalp ve aklın arasındaki fark biraz da
burada aslında. Kalp ve aklına küsebilirsin ama vicdanına küsemezsin, kalp ve
aklın ile konuşabilirsin ama vicdanın ile konuşamazsın.
Vicdan bir terazidir ve insan kendini onda tartar; doğru ile
yanlışı, iyi ile kötüyü ayırt etmek için bir yol göstergesidir vicdan. Bazen
bir doktor, bazen bir mühendis, bazen bir hakimdir; esasen bir bilirkişidir
vicdan. Her ne yapıyorsan veya yapacaksan bilirkişine, vicdanına sor. Sen sormadan
o anlamış ve seninle konuşmaya çoktan başlamış olacaktır zaten. Onu duy ve
anlamaya çalış. Sonu güzel olacaktır…







